نقطه ها

بی تاب

2012-01-07T01:19:00.000+03:30

بی تابی محض ، این روزهاست ، فقط انگشتان دستم می توانند شهادت بدهند که چند بار شمرده امشان ...

بی تاب لحظه ای هستم که هوا با خودش تو را از آسمانها بر من ببارد...

دلتنگ تو هستم با تمام احساسم ، ساده و بی اراده فقط انتظار می کشم

و این روزها بیش از آنکه فکر کنی زیباست ، پر از حال و هوای تو ...

باشد که در تاریخ ثبت کنم ، احساسم را ، و به اوجی برسانیم لحظه هایمان را ...

نقطه ... نقطه ... نقطه ... باشد که نقطه ای بگذاریم بر تمام انتظارمان ... و تو قادری ، می توانی همه چیزرا آنگونه سازی که خود می دانی ... زیبا ، لطیف ، ماندگار ... مثل همیشه ...

دریای من

2011-06-19T23:26:00.000+04:30

حالا که ما از نسلی هستیم که بیشتر حرفهایمان را به جای گفتن ، تایپ کردیم ... بهتر دیدم باز هم برایت نامه بنویسم ...

دلم خیلی وقت است برایت تنگ شده ، و این دلتنگی معصومانه قلبی ست که در هر تپشش دمادم تو را می خواهد ، تو که شناگر ماهر اقیانوس عشقی و هر چند خودت می گویی مرا در ساحل تنها گذاشته ای ، و برای خودت در وسعت دریاها سیر می کنی ... اما کاش می دانستی که تو نه آن شناگر استادی که فقط و فقط دریای منی ... که سالهاست در تو غرق شده ام ... و این غریق از جان گذشته در عمق تو گم شدن برایش از بیداری / زندگی و بودن در این دنیا و دنیاهای دیگر بس بالاتر است ...

بیا صبر کنیم ...

بیا ظرفیت تحمل رنجمان را بیش از پیش بیشتر کنیم ...

من سالهاست به انتظارت نشسته ام ، گوشه ای . و خستگی سالهاست با من قهر است ... تا همیشه .

در کج و تاب این طوفان دوری که تازگیها دارد بیش از پیش در خود حلمان می کند، به خود هیچ شکی از عشق من راه نده ، که در طلب خواهش تو بر قسمم هستم و به یادت است که این ثانیه های جانکاه دوری را طی طریق می کنم و با انچه این جایی ها اسمش را می گذارند زندگی منطقی ، خودم را سرگرم کرده ام ، تا به آن روز موعود ، آن روز وصل ، آن روز که شاید حتی در دنیایی دیگر باشد ، هرچند که دوست دارم همینجا، روی همین کره خاکی ، به خاکی ترین شکل ممکن ، بوسه بارانت کنم ...

دیگر هیچ شکوائیه ای از دنیا و زمانه ندارم ، فقط وفقط هر ثانیه که به یادت می افتم ، از خدا می خواهم که لبانت پر از خنده باشد و روزگار شادی را به آرامی بگذرانی ...

از حال ما هم اگر جویا باشی ، جز دلتنگی و یادت ، همسفری نداریم ، آنهاخوبند وسلام می رسانند، مثل همیشه ...

راستی یادت باشد، گاه و بی گاه باغچه احساست را آب بده، گاه با سهراب ، گاه با حمید مصدق ، گاه شاید حتی با این شاعرکان جدیدی که سر برمی آورند و چیزهای نویی برای عرضه دارند ...

کمی اگر آب اطرافت بود، به یاد لب تشنه حوض ما بخور ، ماهی های سهراب سالهاست از دلتنگی تو آب هم نمی نوشند ...

دیگر اینکه به انرژی کهکشان ایمان بیاور ، من برایت چندتا فاز مثبتش را دست باد قاصد می کنم ، اگرت مرحمتی کنی و بپذیری ممنون می شویم ، راستی ، دست همان قاصد لطف کن ، و شهد بوسه ای بفرست ، ما اینجا از تشنگی لبانت است که در عذابیم نه از کمبود هر انرژی دیگری .

دیگرم عرضی نیست، جز آنکه ، بگویم ، زندگی اگر هزار بار دیگر هم به قول فروغ تکرار شود می دانی از زندگی چه می خواهم، بار دیگر تو بار دیگر تو ...

دوستت دارم

باعشق ، خرداد نود

طبیعت

2010-10-27T14:02:00.000+03:30

به طرز عجیبی عاشق طبیعت شده ام ، عاشق سفر ، این طرف و آن طرف رفتن.

بیش از پیش به طبیعت گوش می دهم ، صدای موج ، صدا کوه ، و هر چیز ناب و بکری که انسان دخل و تصرفی در پیدایشش ندارد

اما در طبیعت است که بوی تو را حس می کنم، در دریاست که تو را می بینم و همه چیز و همه کس این طرف فقط وفقط تو را و آن عشق زیبایم به تو را یادم می آورد .

چه زیبایی ، چه خوبی ، چقدر بزرگ و پرهیجانی مثل یک جنگل ، مثل یک رودخروشان و پرهیاهو که فقط می تازد

و همه چیز و همه جا فقط و فقط آنگاه برای من دلپذیر و خواستنی ست که در خویش بو و رنگ از تو را داشته باشد، فقط وفقط همین

سرگشته و حیران به هر جا می رو م و با خود و در خود تو را می برم ... تو را به مرز جنون و در حد پرستش دوست دارم .

این را تازگیها بیش و بیش از پیش حس می کنم

باران هم دیگر خیلی بیشتر از قبل مرا به یاد تو می آورد خیلی بیشتر ، دلم برایش تنگ شده

دلم برایت تنگ شده ، برای خود خودت، برای اشک هایت ، برای دلتنگ هایت ، برای بی قراری هایت ، برای ناآرامی ها و آرام هایت ، برای آن نگاهت ، برای لبخندت که حالا نزدیک به پنج سال است که ندیده امش ، پنج سال ، می فهمی؟

چند روز پیش حسابش را می کردم ، من سرجمع چهار بار بیشتر تو را ندیده ام و حال پنج سال است که اصلا ندیده امت، بخدا سخت است ، او را که پاره تنت بدانیش ، این همه مدت این همه مدت این همه مدت

....

برای تو

2010-10-05T23:14:00.001+03:30

برایت نوشتن اعتیادیست که اگر گاه و گاه هم همت بر ترکش بگیرم ، اما هیچ گاه برآن –خوشبختانه – فائق نخواهم شد. براستی که این زیبایی مطلق که من در تو یافته ام ، چیزیست فراتر از همه دنیاها و دنیاها... هیچ کس شاید نتواند درک کند این حسی را که من به تو دارم ...

شهود قلبی به من فرمان می دهند که تو را دوست داشته باشم ، هر چند که ذهن استدلالی و حتی شهودش این را به تمسخر بیان کنند و بگویند برو دنبال آن مزخرفی که اسمش زندگیست... اما مرکزهدایتگری که مرا به تو می خواند ، دل است ... و من سالهاست که با توسل بر ریسمانی که او جلوی پایم می گذارد جاده ها را می پیمایم ...

آخر ما به این تجربه رسیده ایم که اگر با صدای جهان یگانه شوی او تورا به آن سمتی می برد که بهترین است، گوش می دهیم و اطاعت میکنیم، از آنچه که تو را برایمان میاورد و هرلحظه فقط تو را می خواند...

بگذار همه مردم دنیا ازبالا دستور بگیرند ، مهم نیست ، من در تو آن زیبایی جاودان زندگی را یافته ام ... دوستت دارم ، بیش و پیش از همه چیز ...

تارمویت چند؟ دنیا را به پایت بریزند کم است، بخدا کم است... تو ای محبوب جاودان من ، تا ابد دهر دنیا ، دوست دارم عاشق تو باشم ... گرچه قسمت دوریست ، اما لحظه در لحظه خویش را به تو نزدیک و قریب تر از هر رفیق می دانم ...

ماندنت زیباست ... بمان عزیز دلم ...

دلم برات تنگ شده

2010-09-28T18:44:00.002+03:30

دلم برایت تنگ شده دختر، می فهمی؟

می خواهم صدایت را بشنوم ، حست کنم ، ببینمت ... می فهمی

امدم کلی برات بنویسم ولی هی دست دست کردم دیدم ته همش همین جمله بالاس پس از همش فاکتور گرفتم برات

همش همینه :

دلم تنگ شده برات دختر، می فهمی؟

آخر تابستان

2010-09-13T20:56:00.003+04:30

روزهای هستند که می گذرند ودر پی شان فقط ، تو خود را می بینی و برنداز می کنی و به میزان می نشانی که بر من چه گذشت ، چطور شد ، اصلا چرا اینجور شد ...

این روزهای گرم تابستان بر خود جز سردی هیچ نمی کشاند، سرد است ، غمگین است، و گاه تلخ اما همیشه چیزی شبیه یک نور آن انتها مرا به خود می کشاند، پرانرژی و بسیار مثبت به همه چیزنگاه میکنم و اگر نبود این خونسردی های پیاپیم هیچ گاه این جا دوام نمی اوردم ...

متاسفانه انسانهای مریضی که نمی دانم کی میخواهند خوب شوند اطرافم را احاطه کرده اند و هیچ سنخیتی و همفازی با آنها در خود نمی بینم و بقولی به خاطر یک مشت دلار ناچیز باید همه چیز را تحمل کرد ...

نمی نویسم بد، که اعتقاد دارم انسان بد وجود ندارد، اما بیمار چرا ...

و متاسفانه در صنعت واین شغل آهنینی که من در آن هستم ، این جور انسانها به وفور پیدا می شوند.

باز به همه انرژی های مثبتی که اطرافم هست مینگرم و سعی می کنم با چنگ زدن به آنها همه چیزهای منفی را فراموش کنم ، تو ... آریا ...زندگیم ... همه اینها مرا به جلو می کشانند و باز میلیون هابار خدایم را شکر میکنم و سعی می کنم از هرچیزی که جلویم بیاید و می بینم لذت ببرم، که به این اعتقاد رسیده ام که ما فقط برای لذت بردن و لذت بردن و لذت بردن به این دنیا امده ایم... دوست ندارم به این بیندیشم که چقدر چیزهای منفی اطرافم هست، در چه کشوری زندگی می کنم، شغلم چقدر سخت است ، یا هر چیز دیگر ... فقط به طلوع های تازه بیندیشم ...

خوب است که تو هستی، و من همیشه در این دنیا کنجی را دارم که به آن پناه ببرم...

این چند سطر تقدیم به تو :

ماه بانو
برای تو می نویسم که بودنت بهار و نبودنت خزانی سرد است
تویی که تصور حضورت سینه بی رنگ کاغذم را نقش سرخ عشق می زند
در کویر قلبم از تو برای تو می نویسم
ای کاش در طلوع چشمان تو زندگی می کردم
تا مثل باران هر صبح برایت شعری می سرودم
آن گاه زمان را در گوشه ای جا می گذاشتم و به شوق تو اشک می شدم
و بر صورت مه آلودت می لغزیدم
ای کاش باد بودم و همه عصر را در عبور می گذراندم
تا شاید جاده ای دور هنوز بوی خوب پیراهنت
را وقتی از آن می گذشتی در خود داشته باش
بلكه مرهمی شود برای دلتنگی هایم

از سر دلتنگی

2010-08-15T15:59:00.001+04:30

خواستم برایت بگویم دلتنگت شده ام ، اما فاصله مجال نداد ...
خواستم برایت بوسه ای بفرستم ، اما فاصله مجال نداد ...
خواستم دستانت را بگیرم ، اما فاصله مجال نداد ...
خواستم ... و هنوز این فاصله ، این فاصله لعنتی نمی گذارد و نمی گذارد ... و من همچنان همان آدم قبلی هستم با همان قلب.
هنوز صبح ها به یاد توام ، شب ها هم. هنوز تکه تکه می شوم به یادت ... به یادت – یادی که همیشه هست ، هم خانه ام و هم زادم- ... دوستت گرفتم و دوستت دارم و می مانم براین ... همیشگی من سلام .
خیلی وقت سفره دلمو برات وا نکرده بودم ، خیلی وقته صداتو نشنیدم و تنهاییمو باهات در میون نذاشته بودم ، می دونی میون میلیون میلیون ادمم که باشی ، قلبت که یه جای دیگه باشه ، بازم تنهایی ، بازم همیشه دلت می گیره ، از بغل شهرتون رد شدم و غمت اومد سراغم ، امسال چندباری گذرم خورده اونجا ، دقیق تر بگم سه بار اومدم تاالان، لای جمعیت به اون شلوغی ، گاهی سایه هایی رو می بینم ، که حس می کنم تویی ، یاد اون جمله ات همیشه با منه که گفتی:"دنیا کوچیکه ، یه بار شاید باز ..." ، اما ..... .
صداتو خیلی دوس دارم ، یه جور آرامش مطلقه ، مثل وقتی ابرا رو اون بالابالاها می بینی– مثلا بالای یه کوه بلند تو شمال کشور ، یا سوار یه هواپیما تو چند کیلومتری زمین – یکنواخت و آرامش بخش .
حالا دیگه همه چی رو پذیرفتم ، و همینجوری که هستی دوستت گرفتم . یه احساس عمیق که خودت هم خوب می دونیش... یه احساس که تو وجودم نسبت به تو جاری ، همیشه و همیشگی ... با منه و در منه ... دوست داشتن تو شاید امید همیشگی زنده بودنم بوده و هست ... با تو معنا می گیره برام اون چیزی که بهش می گن زندگی ، همون که ازش با عشق یاد می کنن ... واسه اینه که همیشه و هرجا خوب ترینها رو برات می خواستم ، و حالا اینجا از این فاصله دور ، از نبودن و ندیدن و نشنیدنت ، گاهی دلگیر می شم ، و عطشم – نسبت به وجودت – تنهایی رو به یادم می اره ...

عکس تو

2010-07-07T16:50:00.000+04:30

عکست را همیشه داشتم، ولی هیچ گاه فکر نمی کردم ، دیدن عکست بعد از چند سال می تواند همان تاثیر روز اول را داشته باشد، قلبم هری ریخت و گفتم این حس را اینجا بنویسم ... تابدانی ...
امروز باز مبهوت مانیتور شدم ، و بغض گلویم را گرفت ... دلم لک زده برات ... میفهمی ؟ می دونی چقد دوست دارم دختر؟ این عکس تمام زندگی من است ... دیوانه وار بوسیدمت ... می فهمی ... می فهمی این یعنی چی؟ عمق دیوانگی مرا میبینی؟ آریا هست ... همه چی هست ، اما بی تو ... دیوانه آن خاطراتم ... دیوانه تو ... دیوانه باز دیدنت ...

بهتر است ننویسم که عنان از دست داده ام و همچو مستی شده ام که لاینقطع می گوید و می گوید و می گوید ... دیوونه تم ، مستتم ، همیشگی من ، دیوونتم ،

قله من

2010-07-03T22:03:00.002+04:30

سلام عزیز دورم
دل وامانده ما هم دیگر به همه چیز عادت کرده ، اما هر از چند گاهی به دیوانگی می کشدمان و به حست می رویم ، همچو ردی از خاطره ای دور ، می ایی و تا به خودمان می آییم می بینیم غرق تو شده ایم ... صبح و شاممان را پر می کنی و می شوی سوگلی تمام ذهنم ... عزیز غریبم و حتی ، شاید عزیز دورم ، خیلی دلتنگت شده ایم ، و این کاغذ سفید ، در قحطی سنگ صبور، شده است محرم رازمان ... و با یادتو سیاهش می کنیم تا آن تکه قلبی که از یاد تو پر رنگ تر است را ، به حجم پر رنگ کاغذ بکشانیم ...
دوری و دور...
سردی و سرد ...
اما اینجا قلبی ، برایت می تپد ، گرم گرم ... تند تند ... عزیزم ، نه اینکه عادت شود دوریت ، چیزیست شاید به قول خودت در مایه های "تحمل کردن" من هم با دوریت تو ، مثل خودت نمی توانم تعامل کنم و نه هم می توانم بجنگم ، فقط تحمل ، همین ...
آیا تو را باز خواهم دید... و آیا می شود که روزی از خواب هایم بیرون بیایی و من لمست کنم ، واقعی ، از نزدیک ...
آن وقت دنیا چه طور خواهد شد ، هنوز هم نمی دانم ، تاوان چیست این دوری ...
من عاشقم ، عاشق تو ، و همیشه و هرجا به این افتخار می کنم ، یکجورهای افتخار زندگیم ، توجیه بودنم ، همین است... و آنقدر تو ارزشش را داری که ، شانه بالا بیندازم و با خود بگویم ، حالا ندیدیش ، چه باکی دارد ، آخرش یک روز ، دوباره ...

گرمی صدایت ، از دورهای دور به گوشم می رسد و این تپشم را کم و زیاد می کند ، در خود می غلطم و نابود می شوم ، درست مثل روز اول ، که کنترلم را در حضور تو ، و حتی در حضور صدای تو از دست می دادم و گم می شدم در خودم .
حالا تو بعد از این همه سال باز هم ، با هر طنینت ، می توانی نسیمی از بهار را برایم به ارزانی آوری ... بلرزانیم ، بتابانیم ... و من بی قرار می شوم ... قرار .. آه ... دعا می کنم قرارت قرار باشد ... و بی قراری ما با قرارت به قرار رسد .
کاش دلتنگی لهجه ای داشت ، مثل مرگ که لهجه زندگیست ... ان وقت می شد به معنای واقعیت پی برد ... به عشق رسید... از عشق گذشت ... به تو رسید ... از تو رد شد ... به پوچی رسید ... و آیا بعداز پوچی باز هم چیزی هست ؟
دنیا اما خیلی هنر کند مرا به تو برساند ، از توگذشتن و به پوچی رسیدن و .... و و و ... بیخیال ... ما تا مرز تو صعود کنیم، از هر قله ای بالاتر است ، بلندبالای دوست داشتنی ، اورست وار دست نیافتنی هستی ... محکم ، پرصلابت ، بنشین و پادشاهی کن ، که تا ابد سالار سرسالاران این دلی ...

این روزها

2010-06-19T15:34:00.002+04:30

دلم برای آن نوشته های آتشین هم دیگر تنگ شده ، خیلی از تو خبر ندارم و این آزارم می دهد ، امیدوارم این روزها هم بگذرند و روزی باز خنده مقیم دائمی لبان زیبایت شود ...
همیشگی ترین من بی قرار قرارت شده ام ، از آن قرارها که بار سنگینی از آسودگی را در خود دارند...
با حسی غریب از دورترین فاصله بعید این سرزمین ، قلبی برای تو می تپد ،
دلم برایت تنگ شده است عزیزم و در این آخرین روزهای بهار ، که اینجا هوا بدجور گرم شده ، گرماگرم حس همیشگی توام، با همان حالت و شاید هم بیشتر ...
دلم لک زده برای شنیدن، خواندن ، دیدن و خلاصه هر چیزی از تو ...
تو که خدا می داند کیستی ، عزیزکم ، ما روزی دوباره ...
خنده هایت زیباست آنها را از دنیا دریغ مکن ، تو باید همیشه شادترین و پرانرژی ترین آدمها باشی ،
دوستت دارم ، به فرای این دنیا و دنیاها ،
دوستت دارم ، به زین روزهای غمناک و آتشین ...
دوستت دارم ، بیش از آن که بیندیشی ، بیش از آنکه بخواهی ...

این روزها

2010-04-29T21:02:00.002+04:30

این روزها ...
عجب...
عجیب...
طاقت ...
ماندن ...
رفتن ...
آریا ...
تو ...
ما ...
روزهای گذشته
...رفتن
....باز ماندن

چه باید کرد...

دیگر حتی هیچ ردی از هیچ خاطره ای مرا نمی آزارد ... همه چیز و همه چیز این پسرک شیطان و زیبا شده است .

دلبسته و وابسته و شیدای این موجود بهشتی شده ام ، همه چیز و همه کس من و در او، تو را ،خودم را آینده را همه چیز را می بینم ، تلخ کامی از ندیدنش بیش از هر چیزی مرا می آزارد ... و شاید این بهتر باشد ... .
شاید همه چیز به تلنگری از جنس تو باز گردد ...
نمی دانم بالاخره باید این را امتحان کرد ، ببینیم چه می شود ، باید چه کار کرد ،
خدا می داند ، اما فعلا این است ...
تمام روزم
تمام شبم ...
همه چیزم شده است.
دیدی چیزی بعد از تو هم دلم را لرزاند؟

یاد تو

2009-11-17T16:28:00.003+03:30

مهربانترینم ... حدس بزن چقدر خوشحالم ... همه چیز آرام می شود ، فقط با یاد تو ...

کاش در دنیا این راز کشف می شد که یک یاد ،یک یاد آوری خشک و خالی چقدر می تواند آدمی را از این رو به آن رو کند ...

پذیرفته امت ... همین گونه که هستی ، دور ، بعید ...

من دیگر یاد گرفته ام که نباید هیچ کاری را که از طرف تو باشد ، به قضاوت بنشینم ...

این روزها ...

2009-10-26T15:25:00.003+03:30

فکر می کنی عادی می شود...

یا شاید فکر می کنی عادت می کنم ...

چه؟

چه فکر کرده ای عزیزم ، که سختی ها آدم را آبدیده می کنند و زندگی رسم خوشایندیست؟ ، که برباد رفته ها را باید بر باد داد، ...همه چیز درست است اما یک جای کار ... جایی می لنگد عزیزم ، آن وقتی که تو را دیگر در سایه ها باید جستجو کنم...

رفته ای ، خسته رفته ای ، نصف نیمه و دلشکسته رفته ای ، اما هر روز هنوز به یادت خوشیم ... سفرت خوش باشد ، اما عزیز دل ، همه آنهایی که در دنیا سفر کرده ای دارند ، تا ته دنیا چشم به راه مسافرشان هستند ، حتی اگر آن روز روزی پس از مرگشان باشد...

چشم براهت ، به دیوار زل زده ام و سکوت ، و این فاصله ممتد ...و دود سیگار که به عرش می رود ...و طعم تلخ این قهوه که تنها تسکین دهنده این روزهاست ...

سرم درد می گیرد ، سرم بزرگ می شود ، اندازه حجم این اتاق ، بزرگتر، اندازه این شهر و حتی شاید به اندازه کل کره زمین ، صدایی از دور می آید ، از دوربعید ، صدای توست ، صدا می پیجد ، صدا اوج می گیرد ، گوش درد می گیرم ، گوشم پر از صدای تو می شود، گوشم به اندازه کره زمین جا دارد ، صدای تو می آید ... یکدفعه تصویری از تو را می بینم ، خیره می شوم ، صدا هنوز هست ، تصویر از روبرو می آید ، صدا واضح تر می شود ، سرم بزرگتر ، صدا پرمهیب تر ... نزدیک تر ، نزدیک تر ، به من بر می خورد آن تصویر ، تصویر زیبای تو ، مرا می بلعد ، من در تو غرق می شوم ، من تو می شوم ، صدا مهو می شود ، هر دومان به اندازه هم می شویم ... صدا آرام می گیرد ، من آرام می گیرم ، قهوه تمام می شود ... فیتیله سیگار را پرت می کنم توی سطل آشغال.

بی مرز می خواهمت ...

2009-10-26T15:20:00.002+03:30

لب مرزی رفتیم

خاک را رود به دو قسمت می کرد:

این طرف ما بودیم

آن طرف هم آنها

دیده بانان سربرجی از دور

ناظر ما بودند

و من بهت زده ، ناظر گنجشکانی

که همه

بی گذرنامه سفر می کردند.

عمران صلاحی

تو آن روح دیگر منی ...

2009-10-11T10:54:00.002+03:30

تکه پاره ای از ما ماندست ، تو پرغریو ، عظیم آن بالاها ، آن دور دستهای بعید نشسته ای . دلم هوایت را کرده ، عجیب. رفته ای و تکه پاره هایی از ما به جای گذاشته ای ، همچو تکه های شکسته یک آیینه که یک صورت را در هر تکه جدا جدا نمایش می دهد ، من تکه های خودم – تکه های حاصل از عبور تو - را به هم می چسبانم ، هر یک در خود تو را دارند ، جدا جدا ...
عزیزدورم ، چرا اینطور شد؟ ، هلاکم کردی و این خسته را در دنیایی که تو در آن حضور نداری تنها گذاردی ، هلم دادی سمت کویر ، و گفتی این بیابان حق توست ، زیبای من ، شاید من لیاقت آن دشت سبز مجعد موهای تو را نداشتم ، اما خارهای این بیابان بدجور تند و برانند ، مرا از لطافت حضورت به تکدر ظلمت پرت کردی ، و حالا لنگان لنگان و پاپتی ، در این خشک زار وحشتناک ، راهیم و این خارهای مغیلان می آزاردم، اما همیشه تصویری از رخساره زیبای تو آن دور دستها همچو یک سراب ، من تشنه کام و ناکام از تو را به خود می کشد.
راحتت کنم ، دریای دنیا را گشتم تا فهمدیم جز تو هیچ کس لایق پرستش نیست ، مرا که از صومعه خویش اخراج کردی بگذار همینجا پشت درهای بزرگ اما بسته ، جایی گوشه سرزمینت اطراق کنیم ، نخواه که بروم ، من آن بی سرزمین تر از بادی هستم ، که به کمترین ها قانعم ، همین که بدانم این چراغ روشن از جائیست که تو در آن حضور داری ، می توانم بیایم به پنجره ای که چراغ روشن تو از پس آن شوق می آفریند و زندگی می بخشد بنگرم ، بلکه افتخار دهی و روزی پشت پنجره باز گردی ... اگر روزی آمدی مطمئن باش کسی آن پائین ها ، درون کپرکی چوبی ، بی اجاق ، بی هیزم در سرمای سرد این دوری ، به انتظارت نشسته ، همو که به قول خودت ، به تک تک گام های تو می اندیشد ...
یک چیزی ، او دیگر به گام های تو نمی اندیشد ، چه که یکبار با خود گفت ، حالا شاید نشسته یا خوابیده باشد ... و راه نمی رود، تازه اگر گام هم بردارد ، این فاصله سی سانتی متری هر گام برای یک عاشق خیلی زیاد است ، حالا با افتخار می گویم ، به نفس های تو می اندیشم ... نه که به قول آن استاد سخن ممد حیات و است مفرح ذات که چو فرو رود ممد عشق است و چون بر آید مفرح جان .
کاش واژه ها این قدر برای تو حقیر نبودند ، ببخش گرچه پوچی این مرکب ها پیش تو شاید بزرگ باشند ، اما طفیل عشق توام ، در تلمیذی خط ابرویت ره مان را تا استادی جسته ایم ، می پیمایم ره عشقت را تا استاد دوست داشتن تو شوم ... بپذیر ، تو آن روح دیگر منی ...

به یاد دستانت

2009-09-16T11:49:00.002+04:30

کجای این جاده مرا جا گذاشتی ، سبقت گرفتی و برای همیشه دور شدی ؟

چه شد؟

عابران زیادند و متعدد از هر قسمی که بگویی ، می آیند و می روند ، هیچ یک اما به تار موی تو نمی رسند ... دلم خیلی تنگ شده ...

سلام

باز هم سلام ، سلامی از دورهای دور ... سلامی از نزدیک ترینم ، به دورترین وجه یک نزدیک بودن ... عزیز دورم سلام ... مهربان دوست داشتنی ام ، سلام ... خوبی ؟ همه چیز بر وفق مراد است ... دلم گواه می دهد که دیگر دلتنگی تو ، در دل من خانه نشین جاوید شده ...

دستان مهربانت چطور است؟ می شود خواهشی از تو داشته باشم ؟

لطفا یکبار از طرف من دستهایت نگاه کن ... دلم برای دیدنش تنگ شده ... دلم برای گرمایش لک زده ، دستان مهربان و نازکت که همه چیزم بود ، همه چیزم شد و همه چیزم ماند ... تمام دارایی من ... کاش قدرش را بیشتر می دانستم ...

با تو سفر می روم ، با تو حرف می زنم ، در جاده هایی که انگار انتهایی ندارند ، تا لحظه ای تنها می شوم می آیی و جا خشک می کنی کنارم ... با تو از همه چیز می گویم ... قدیمها آشوب زده بودم ، همیشه سر صحبت را با یک "چرا" آغاز می کردم ... حالا دیگر یاد گرفته ام که در دنیا کلمات دیگری غیر از چرا هم برای شروع یک مباحثه وجود دارد ...

دریای دنیا را سفر کردم ، تا به این برسم که تو بهترین بهترین هایی ... آدمهای دنیا را سنجدیم تا نتیجه این شود که تو سنجیده ترین آنهایی... عشق های دنیا را لمس کردم تا به این ایمان برسم که تو معشوق جانی ...

محبوب من ، عزیز دورم ، از نزدیک ترین خاطره ها می گذرم و در شعاع عمیق دوست داشتنت دور خود را حصاری می کشم پر از بوی تو ، آن وقت درون این حصار ماه را مهمان می کنم تا روشنای شبمان باشد ... دریا را می آورم ، تا با موج هایش ارکستر موسیقی دلنشین غروب هایمان باشد ... آتش را می گویم شعله ور باشد تا حرارتش گرممان کند ... آنگاه سالها در ساحل آن دریا کنار آتش با تو عشق بازی می کنم ... با تو حرف می زنم و تمام خاطره هایمان را به یادت می آورم ... تا خود ابد ... دوست ندارم هیچ گاه از این حصار بیرون بیایم ، خودم را به حکم ابد محبوس این دایره می کنم ... این محدوده غریب همیشه اطراف من است ، هر کجا باشم ، - در خیابان ، سرکار ، خانه یا هر جایی - آن جا را نمی بینم و خود م را فقط در کنار تو می بینم ، آخر یادم با توست ، آنچه همه چیز را می سازد ...

خوبترینم ، حوصله چشمان قشنگت را سر نیاورم ... مواظب آن دستها و این چشمها باش ... نامه را می دهم فرشته ها همین شهریور ، همین دم آخر تابستان ، بچسبانند به پیشواز پاییز ، تا روزی که بیایی ...

بیایی ...

...

2009-09-14T17:42:00.000+04:30

دوستت دارم ...

pray

2009-08-12T00:15:00.002+04:30

فکر می کنم خطی روی زمین هست ، که در یک سوی آن تو با همه عظمتت نشسته ای و راه می روی و نفس می کشی و زندگی می کنی و در آن سویش من... با همه دل بستگی هایم ، با همه تنهاییهایم ، و بیش تر با همه احساساتی که به تو دارم نشسته ام و به حال و روز تو می اندیشم ...

امروز آن سوی این خط نشسته ام و با خود می اندیشم ، حال دارد چه کار می کند ، در چه حال است ، با کیست ... چه در سر دارد ؟ ...

دردهای آدمها هم جور واجورند ، و وقتی کسی آن سوی این خط رنجشی می بیند ناخودآگاه ، این خط آن درد را با خود به این سوی نیز می آورد ، با خود می اندیشم ، چه کار می توانم انجام دهم ... کلی صفحه وب باز می کنم و در مورد این بیماری تحقیق می کنم ، بلکه بشود راهی پیدا کرد ... بیشتر به این ختم می شود ، که باید با خودت بیندیشی که همان آدم قبلی هستی و هیچ تغییر عجیب و غریبی اتفاق نیفتاده ، آدم های اطرافت هم با همین دید به تو نگاه کنند و نخواهند از سر اجبار چیزی یا رفتاری را به تو تحمیل کنند ، چه از ترحم چه از محبت ... یک دوست خوب در کنارت باشد ، و به آنها که نزدیکی به گرمی صحبت کنی ... استراحتت به اندازه باشد و سعی کنی چیزهای خوب ببینی ، بخوانی ، و بشنوی ... و از هر چیز منفی ای (که متاسفانه این روزها دوربرمان زیاد هم هست) دوری بجویی...

ساعتها به این می اندیشم که چرا نقش هایمان را در زندگی هایمان اینقدر کم کرده ای ... با خود می گویم خوب شاید همین درست اش است...
اگر نمی توانستیم بخندانیمت ، لااقل نمی گذاشتیم گریه کنی ...

گاه که دلم هوای آن دلی را می کند که در دل شب خواب پروانه شدن می بیند. به جستجویت ، مابین رویا و واقعیت به تو فکر می کنم ... به ناگاه تو از پناهگاه های نه چندان دورت بیرون می ایی، چیزی می گویی ، حرفی می زنی و باز می خزی و می روی و تا مدتها من باید با یادها به آرامش برسم ، و به چرایی این قضیه که ذهنم عاجز از رمزگشایی آن است نیندیشم ...
بناگه از سربازیگوشی احساسی ات دوباره باز ، نقطه ، کلمه ای ، حرفی چیزی از تو پیدا می شود ، من دست دراز می کنم و تو پا پس می کشی ... دور می شوی ...
دور دور ...
و من عاصی می شوم با حس عمیقی از رنجش ... تو اما می روی ... و من به امید آمدنی دوباره چشم به راه ، میخ می شوم به این پنجره های حالا بی تو عبوس .
سیال بازی های عاشقانه تو هستم و مرا به هر آن شکلی که می خوای می کشی ... گرمی ات را از من می گیری و من یخ می زنم در خاطراتت ...

به تو می اندیشم و به اینکه رفتنت و آمدنت و هم باز رفتنت ، هیچ کدام مثل آدمهای معمولی نیست ، به همان شکل که این عشق من به تو نیز در مخیله هیچ آدم عادی ای نمی گنجد ... حتی مزدوج شدن هر دو ما ، حتی آمدن یک مسافر شیرین دیگر در زندگی هایمان ...

حالا من می توانم به تو نگاه کنم و این نگاهم داد بزند : "هی دختر، دیدی هیچ چیز این حس استوایی داغ را سرد نکرد؟"
و تو شانه بالا بیندازی و بگویی :"فقط این یکبار است."
و من آن یکبار را هم نیایم ... تا شاید تو بعدها آرام تر شوی ، و هیچ یکباری نباشد ... و هیچ قانونی ...

محبوبم ، دعای تو ، عاشقانه ی من است ، با آن عشق می کنم ، نامت را که برزبان می آورم، جان می گیرم ... توجانی ... جان جانان ...

کعبه من ...

2009-08-03T15:44:00.000+04:30

برادرم از چند متری خانه خدا زنگ می زند، می گوید نیتی کن تا برایت دعا کنم ...
چشمم را که می بندم ، اولین چیزی که در ذهنم نقش می بندد ، چهره توست ...
و به این فکر می کنم ، که چقدر دوستت دارم ... بی حد ...
این روزها در چه حالی ، آرامی ؟

قایم موشک

2009-07-31T22:36:00.003+04:30

فاصله باید خیلی بعید باشد
مابین حضور
و نبودنمان

تا دیواری بس عظیم سازد

میانمان

گاه در قایم موشک زندگی ما
من هستم
تو نیستی
تو هستی
من نیستم
من هستم
تو هستی
من هستم
تو نیستی
تونیستی
تونیستی
باز امیدوار چشم به گانه* بسته ام
تا صدایی بگوید
من برگشتم ، ساک ساک ...

*گانه در لهجه بوشهری محلی ست در بازی قایم موشک که چشم می گذارند تا بقیه قایم شوند.

همیشه اینجا بارانی ست ...

2009-07-31T22:25:00.001+04:30

خوب دورم ، سلام ... نکند فکر کرده ای خاطر عزیزت از یادمان می رود ... نکند با خودت نشسته ای و به این نتیجه رسیده ای ، که حالا بگذار مدتی ، چند صباحی ، چند سالی بایکوت احساسی به او بدهیم ، همه چیز را فراموش می کند و می رود پی کارش ...
نه عزیز دل ... محض اطلاعت هوا اینجا بی حضورت همیشه بارانی ست ، حالا می خواهد باد موافق بوزد یا نوزد ... ابری باشد یا نباشد ، دست گرم آفتابی بر سر سرد دریایی بتابد و بخاری بسازد و آن بخار ، بالاهای جو سرد شود یا نشود و قطره ای بوجود آید یا نیاید و آن قطره به قطره های دیگر بپیوندد و نپیوندد و ریزشی پدید آید و نیاید ، اینجا بی حضور تو همیشه بارانی ست ... بارانی ست ...

اما قانعیم به قناعت کمی حضورت ، حتی اگر یاد باشد در انتهای شب ، یا دم سپیده صبح ... دیگر از این که نمی خواهی محروممان بداری ، می خواهی ؟... اگر این هم سبب آزار توست ، باشد ، می گذاریم کنار این عبادت دیرینه امان را ، اما ... با سرودست و دل و بی زبان باز و دوباره باز ، صدهزار باره باید بگویم ... فقط دوستت دارم ... همین .

mother's day

2009-06-29T00:12:00.003+04:30

ثبت می کنیم :

28 خرداد

...

بهت تبریک می گم ...

...

bye bye michael ...

2009-06-28T23:40:00.004+04:30

کم کم داره شروع می شه ، کسایی که بخشی از خاطره های ما رو ساختن دارن یکی یکی پر می زنن ... مایکل رو بخاطر خلاق بودنش ، متفاوت فکر کردنش ، و همیشه عجیب و غریب زندگی کردنش دوست داشتم .

شاید بخاطر اینکه مایکل منو یاد این جمله می انداخته همیشه :

مهم برخلاف جهت آب شنا کردن است ، وگرنه یک ماهی مرده هم می تواند در جهت حرکت آب شنا کند.

یک ترانه قدیمی از او :

(یه واقعه بزرگ دیگه هم این روزا اتفاق افتاد تو این دنیا ... google translate امکان ترجمه فارسیش رو ارائه کرد ...

Another day has gone
I’m still all alone
How could this be
You’re not here with me
You never said goodbye
Someone tell me why
Did you have to go
And leave my world so cold

Everyday I sit and ask myself
How did love slip away
Something whispers in my ear and says
That you are not alone
For I am here with you
Though you’re far away
I am here to stay

But you are not alone
For I am here with you
Though we’re far apart
You’re always in my heart
But you are not alone

‘Lone, ‘lone
Why, ‘lone

Just the other night
I thought I heard you cry
Asking me to come
And hold you in my arms
I can hear your prayers
Your burdens I will bear
But first I need your hand
…Then forever can begin

مگه می شه یه پست نوشت و یادی از تو نکرد ... این مثل همه چیزهای دنیا که یه جورهایی لعابی از یاد تو دو رو برشون رو گرفته ، این شعر هم بعضی جاهاش تو رو یادم می انداخت ...

2009-06-26T15:22:00.002+04:30

نمی دانم ، تو بر خودت است که اینقدر مسلطی یا برمن ؟

خدای من

2009-06-06T11:19:00.000+04:30

و آیا می شود بی تو شعری سرود؟
...
فریادهای اتوبانی عاقبت به گلو گرفتگی ختم می شود ...
آدم ها احتمالا در آن عصر های قدیم اینگونه ضرب المثل اختراع می کرده اند ... و پشتش هم حتما قصه ای داشته اند ...
تو روح جاری تمام جاده هایی هستی که من باید بپیمایم تا به ناکجاهای عالم برسم ... در سراشیبی ها به افتادن از تو ، تا قلبت و در سربالایی ها به معراج پیشانیت می اندیشم ... وقتی همه چیز صاف و دشت لخت و عریان می شود ، به پهنای ذهن تو باید نگریست و وقتی همه چیز خوب شد، فقط و فقط باید اسم تو را به یاد آورد ...
ای مرهم زخم های من، زخم های من می سوزد... دوا بده ...
باید عادت کنیم به بزرگ شدن، به این چیزی که الان نامش را می گذارند فاصله ، به این واقعیت عریان که جز پذیرفتنش هیچ راهی نمانده ، به قبرستانی که دردلمان برای تمام آدمهایی که دوستشان داشته ایم ، می سازیم ... بی آنکه بشود کسانی را در آن گنجاند ...

از تو ، که بگذری ، باز از یک جای دیگر باید دوباره از خودت آغاز کنی ... دوباره و صدباره ...
ممتد ، مثل یک سوت قطار که رفتن را به ذهن می اورد ...
تو شاید دوست تر می داری که اینگونه سکوت کنی ، و من هم به ناچار باید بپذیرم ... اما عزیز دل خودت هم می دانی که دیگر کار من از این حرفها گذشته ، دیدی می شود با چراغی روشن هم عشق بازی کرد؟

تو را می شود تصور کرد باآن چشمان زیبا در پس آن همه چراغ روشن ... می دانستی برای لبخندت دنیا را می دهم ؟

یکی دیروز از من پرسید ، تا حالا دوست به معنای واقعی کلمه داشته ای ... و من ناخودآگاه و شاید نا خود خواسته ، فقط تو در ذهنم آمدی ... و به او گفتم :" حرفت مرا یاد آن قصه حضرت ابراهیم انداخت ، روزی گفت خدا ، خورشید است ، ولی خورشید غروب کرد، گفت پس نمی شود، گفت خدا ماه است ، روز آمد ... گفت خدا دریاست ، دریا طوفانی شد، گفت خدا باد است ، باد قطع شد، ... بعد اما کامل تر شد و رسید به آنکه خدا خداست ..."

شاید کفر باشد اما هر چه بادا باد ، عزیزم خدای خدای من تویی ...

ماه و دریا

2009-05-30T23:08:00.002+04:30

کاش بر نبش کوچه ای از آن خیابان بلند که به محل کارت ختم می شود ، دریوزه ای تارک دنیا کرده اطراق کرده بود ... یا می گذاشتندش که جاگیر شود ، اصلا حتی اگر دلقکی بساط پهن می کرد ... (دیگر از این ها پست تر چیزی هست؟) حاضر بودم تمام دنیایم را می دادم و جای آن گدا یا دلقک دل خون می نشستم و ادا در می آوردم ، اما تو را هر روز می دیدم ...

آن وقت خیلی شاید از این زندگی مهندسی شده سیستماتیک و قراردادی خوشبخت تر و خوشبخت تر بودم ، و هزار بار ارجح تر می دانستم با لقب دلقک صدایم می زدند و تو را روزانه می دیدم اما مهندس صدایم کنند و چشمانم از قله نگاهت فرسخ ها فاصله داشته باشد.

شاید برایت فرقی ندارد شعله ای که از فراق تو از دل ما متصاعد می شود ، در کمیت و کیفیت به کدام سنگ میزان می چربد... شانه بالا می اندازی و می گویی حالا یکی لابد هست دیگر ... خب عزیز دل درست است، یکی هست ، ولی گاهی هم خاطر این مخدره (درست نوشتم) را مبسوط فرموده ، با خود بگویید این دیوانه ای که هستش ، بهتر نیست گاهی آب و دانه اش کنیم ، همینجور به امان خدا رهایمان نکن ... نگو شده است واعظ اندوهناک اندوهی عظیم ، از نسخ منسوخ عشقی کهنه ، که حالا از درد یا شاید هم از بی دردی برای خودش مرثیه بلا سر می نهد ، ماه تمام لیالی مکرر سیاه و غمگینم ، من رخ تو را گرچه قسمت نشد ، همچو بازی ماه و دریا هر شامگاه و وبامدادان به نظاره نشینم ، اما به خدا قسم این جز و مدهای مداوم حاصل از آمد و شدن پنهانت به عالم خیالم دارد ویرانم می کند ...

برق چشمهایت ...

2009-05-07T07:08:00.003+04:30

تا حالا کسی صبح اول طلوع به تو گفته "دوستت دارم" ؟ ساعت 6 صبح ؟ ساعت 6:01 ؟ ، 7 چه؟

10 صبح ، 12 ظهر ، 5 عصر ، 8 شب ، 11 شب ، 2 نیمه شب ، 4 ...

این چند سال فرصتی بود تا به این قله برسم که در تک تک ثانیه های شبانه روز به تو بیندیشم ... صدم ثانیه ای از روز هم نبوده که تو در آن حضور نداشته باشی ، حالا شاید اگر بخواهیم چارتی ، نموداری چیزی بکشیم گاهی وقتها در آن صعود و فرودهایی باشد ، مثلا ضریب درصد ، حدود 12 شب (ساعتهای معمول قبل از خواب) یا 6 صبح و 8 شب (ساعتهای حضور در سرویس از خانه به محل کار و بالعکس) تفاوت داشته باشد ، ولی به زبان آماری هم که به قضیه نگاه کنیم ، بیلان اندیشیدن من تراز سالیانه عشقم به تو را نشان می دهد .... یکجورهایی به متریک هم ربط دارد دیگر ... البته این بار ولتاژ این های ولتاژ از آن های ولتاژهاست ... که می سوزاند و می سوزاند و می سوزاند ...

می دانی هنوز هم مدیریت شبکه تمنای تو را ، حسرت دیدن دوباره برق چشمانت است که در دست دارد ، نه در سطح استان و کشور ، برو در مقیاس قاره ای و حتی بالاتر ...

فلانی لحظه لحظه هایت ، لحظه هایم است ...

ساده باش و صمیمی

2009-04-29T01:26:00.002+04:30

چقدر دلم تنگ نوشتن برای تو شده ...چقدر دوست دارم همه واژه ها را فقط برای تو کنار هم بچینم...
چقدر دوست دارم نقطه بگذارم
و این نقطه ها چند نقطه ساده نیستند ، شاید چیزی باشند حاصل انفجار یک خط
خطی از تو تا به انتها
از انتها تا به من
از ما به هم
کشیده شده است و باید ذره ذره اش را طواف کرد
عزیز دورم ...خوب ترین من ، لحظه هایت را دوست می گیرم و هنوز به قول خودت :"گام به گام " تو را می اندیشم و می پرستم.
ساده باش و صمیمی ، مثل یک قاب عکس قدیمی ...
ساده باش و پاک ، مثل رویای من ، مثل حس من به تو ...مثل حس ما به هم ...
ساده باش ...
می دانی ، دیگر این عشق آنقدر به بلوغ رسیده است که نیاز به ترسی از گفتن چیزی نداشته باشیم ... هیچ لرزی ... هر چه می خواهی بگو و مطمئن باش هیچ کس هیچ برداشت جز آنچه در ذهن توست را نمی کند ... و آن کلام تو را دال بر هیچ چیز نمی گیرد ...
خالی کن خودت را تا انتهای دنیا ، یک گوش برای شنیدن ، یک قلب برای ، برای تو تپیدن، یک دست برای مهربانی به تو ... هست ، همیشه هست .
ساده باش و صمیمی ، پاک پاک من ... خوب خوب من ...
دوستت دارم...

دریا

2009-04-20T15:35:00.001+04:30

تو مگر دریایی ؟

که اینچنین خیسم می کنی

ترم می کنی

و غرق می کنی مرا در رویایت

این چند روز ...

2009-04-19T03:47:00.000+04:30

اتفاقات خوب
اتفاقات بد
تعریف من و ما و تو از این همه ... به انضمام تمام چیزهایی که باید باشد و باید نباشد ...
اصلا همین باید ، که گفته که بایدی باید باشد ؟
شاید باید چشم به راه کیمیا باشیم ... نمی دانم ...
روزها می گذرند ... من با تو با خودم با او و با تمام دنیا ، ساده ساده شده ام ...
می شود زیست ، با هیچ تصوری از دوری ، دلتنگی ، بودن یا نبودن ها ...
می شود زیست ، بی آن دغدغه حضور هیچ کس ...
حالا که به مرز بعدها رسیده ام ، ان گذشته ها را می نگرم ، و فراز و فرودهایمان را ... باید دست کشید از ، در او گذشته و دراین آینده را نگریستن ها را ... من نه دیگر در تو گذشته و در این آتیه ای را می بینم من به تو ، به این و حتی تمام هستی ... به چشم چیزی که باید باشند ، نگاه می کنم ، بی هیچ انتظار واکنشی در مقابل تمام کنش هایم ، ... شاید باید فرای این دیدها ، به همه چیزنگریست و خندید ...

ساده باشیم مثل برگ
خوب خوب مثل ابر
بیا در تمام آب های دنیا بنگریم
وبر تمام دلتنگی هایمان صفحه آبی امید را برکشیم
می شود بود
می شود نفس کشید ، عمیق .
دست در دست من گر نهی
تو را به انتهای خورشید خواهم برد.
این آتشفشان هیچ گاه به سکوت نمی نشیند.

بوی عیدی ، بوی سبزه ، بوی تو ...

2009-04-04T13:44:00.002+04:30

و آیا باید چنگ انداخت به گذشته ...؟
نمی دانم چرا نمی توانم در آمیزم با این مردمکان ، با این رسوماتشان ، با این قراردادهایشان ... همه چیز مثل زندگی گله ایست ... همه جا همه کس ، بوی تکرار می دهند ، یک جور کار روتین که پارسال انجام می گرفته امثال نیز باید انجام بگیرد ...
من بوی تو را می خواهم ، و اینک که هوای تو همه جا را گرفته ، فقط و فقط دلتنگ تو شده ام ، اولش نمی دانستم چه شده ، چرا دیگر آخرهای عید که شد بی طاقت شده ام ، و عاصی ، تحمل ندارم ... و فقط تب و تابم برای لحظه ایست که ....
نمی دانم ...
امروز دلم درد نمی دانی گرفته ...

فرشته جاوید من ، کهکشانی ، مولای من ... دلم برایت تنگ شده ، بگذار کمی راحت هر چه در دل دارم را به زبان بیاورم ، نخواه بردلم چیزی سنگینی کند ... بگذار بلند ، از ته قلب ، عاشقت ، عاشق همیشگی و ابدیت بگوید ، می گذاری ؟ ... باشد :
دوستت دارم .

راستی ، فلانی ... همه چیز اینجا ، با یاد توست که معنا می گیرد ...

بهار ، عید ، عیدی ، هفت سین ، سیزده ..و و و و

مرسی مادمازل

شیزوفرنی

2009-02-23T07:37:00.000+03:30

خوب انگار من باید بنویسم ، در گرمای دم کرده این اتاق که هیچ چیزش به اتاقهای دیگر این خانه نمی ماند، اصولا من فقط اینجا می توانم خوب بنویسم ، یک جورهایی شرطی شده ام ، و ذهنم فقط اینجا جواب می دهد ... باشد می نویسیم ... می خواهم هرچه که در ذهنم آمد را در این کاغذ بنویسم ، شاید یک داستان ، شاید یک شعر ، نمی دانم ... اصلا قرار نیست شما بعد از خواندن این مطلب نکته جدیدی اموخته باشید ، یا با یک پدیده نوین ادبیات اشنا شده باشید ، اگر حتی به این مقصود دارید این را می خوانید باید بدانید که هیچ چیزعایدتان نمی شود و باید بروید ، اصلا نخوانید من دارم اینها را برای خودم می نویسم ، شما خواستید بخوانید خواستید نخوانید ، من هیچ مسئولیتی را برعهده نمی گیرم ، فکر کنم یک بیماری دارم ، در علم پزشکی احتمالا آنرا شیزوفرنی می نامند، پس من نمی گذارم که چیزی را فراموش کنم ، هر چه در ذهنم بیاید آنرا می نویسم ، الان ساعت 8 صبح است ، من باشکم ناشتا اینجا نشسته ام، حوصله صبحانه را نداشتم ، ظهر شاید رفتم از این بقالی سرکوچه ، با آن سبیلهای بلندش خرید کردم ، مرد خودبیست ، ولی خودم یک بار دیدم که با یک زن داشت گل می گفت و گل می شنفت ، خوب دنیا دیگر اینجور شده است، و زنها احتمالا فرشته اند ، کاریش نمی شود کرد ، نمی دانم از آدمهای قد کوتاه هیچ وقت خوشم نمی آمد ، این هم همینطور است قدکوتاه و کمی فربه ، با آن سبیلش ، می شود مثل یکی از شخصیتهای کارتونی ، که قبل ترها وقتی بچه بودم دیده ام ، فکر کنم چاق و لاغر بود . آخ ، تشنه ام شد ، یک لیوان آب بیاورم ...
لیوان های شیشه ای را نمی دانم اولین بار چه کسی اختراع کرد ، اما به هرحال کار خوبی نکرد ، بدیش این است که می بینی لیوانت چقدر کثیف است ، وحال هم نداری بروی آن پائین بشوری و بیاوریش ، پس مجبور می شوی چشمت را ببندی و آب را هورت بکشی بالا ... اصولا دل چرکین نیستم ، ولی بعضی وقتها ، حالم از بعضی چیزها بهم می خورد ، مثل یکبار که در مترو مردی را دیدم که چاقو خورده است ، پیرهن و شلوارش هردو مشکی بود ، به قیافه اش می آمد چهل سالی داشته باشد، همسن خودم ، موجه می نمود ... موهایش داشت به سفیدی گرایش پیدا می کرد ، تمام چهره اش هم خاکستری شده بود ، با آن پیراهن سیاه احتمالا صبحی حدس زده بود که روز آخر عمرش است ، در خون می غلتید و من تا او را دیدم ، البته او که نه ، خونش را دیدم ، حالم بهم خورد ، و تا می توانستم بالا آوردم ، فکر کنم چندسانتی روده و مری هم همراه با استفراغم به بیرون جهید ، تا شب فقط چهره مرد و خون در ذهنم بود و همه جا را به کثافت کشیدم ، راستی شما فکر می کنید سربازها در جنگ چه می کنند ، حالا الان وضع بهتر شده است ، چند موشک کروز می فرستند و همه چیز نابود می شود ، فکرش را بکن ، نادرشاه ، یا اسکندر ، در روز چقدر خون می دیده اند ... شهامت می خواهد ...
به هر حال آب خوردم ... این روزها عجیب همه اش تشنه ام می شود ، شاید به خاطر این گرمای لعنتی ست ، گفتم گرما ، یاد پارسال افتادم در پیست اسکی ، همراه با دوست دخترم ، که حالا نمی دانم کجاست ، لباسهای ورزشی و البته زمستانیمان را پوشیده بودیم ، وبرف هم چند روز قبل ترش باریده بود ، رفتیم یک جایی که دامنه دیدش کل پیست را در بر می گرفت ، ان بالای بالا ، نزدیکهای ظهر باد تندی شروع به وزیدن گرفت ، و سوز سرما را به عمق تنمان برد ، آن دختر نگاهی به صورتم که داشت کم کم برنزه می شد ، انداخت و گفت چه می شد الان کمی از هوای تابستان را همراهمان داشتیم و بیرون می اوردیم و استفاده می کردیم ، ... نگاهش کردم و گفتم ، تو برایم این گرما را می آوری ، و همین کلمه باعث شد که شب فراموش نشدنی ای را با هم داشته باشیم ، اصولا چون زیاد می نویسم ، جملات هوشمندانه زیادی برای این مواقع دارم ، و این شاید تنها پوئنی بوده که خدا به من داده... در دهه پنجم زندگی آدم خیلی بیشتر از همیشه محتاط می شود ، چون مرز را حس می کند ، و من هم مرز را حس کرده ام ، هر چند هنوز هم مثل قبل تر ها همین جور بیخیال و ولنگار زندگی می کنم ، مجرد و تنها در این گوشه شهر اتاقکی دارم و این شاید به مذاق خیلی ها خوش نیاید ، و حتی برای خیلی ها عجیب باشد ، مثلا کمترینش در پیدا کردن خانه بود ، هیچ کس به من خانه کرایه نمی داد تا این زن چاق را پیدا کرده ام ، اسمش را گذاشته ام مادمازل گوشت ، این خانه را از شوهر دومش به ارث برده و تمام سه طبقه اش را کرایه داده ، البته من در تنها اتاقی که در طبق مافوق سه ، فکر کنم برای مستخدم ، طراحی شده ، زندگی می کنم ، یک چیزهایی در مایه های اتاق زیرشیربانی ، البته نه به آن شکل خانه شخصیتهای داستانهای چارلز دیکنز ، ولی به هر حال جالب هم نیست ، این مادمازل گوشت ، که فعلا با شوهر سومش دارند ، از نعماتی که شوهر دومش برایش به ارث داده استفاده بهینه را می برند، اخرهای هر ماه سروکله اش پیدا می شود و بقیه ماه ، چشممان به جمالش روشن نمی شود، با آن صورت گرد و گوشت آلودش ، چشمانی پف کرده دارد ، انگار همیشه خدا خواب بوده و تازه از رخت خواب بیرون آمده، لب بالایش جای چند بخیه دارد ، و دماغ کوچکش اصلا به صورت گردش نمی اید ، ابروهایش را معمولا خیلی نازک اصلاح می کند ، و چهره سفید و قرمزش خیلی بامزه مثل آن زنیست که در تام و جری همیشه دنبال تام می افتاد .از دیگر مشکلات مجرد بودن آن که هرجا می روی یک جورهایی به آدم نگاه می کنند، بعضی ها عاقل اندر صفیه ، بعضی ها به چشم ترحم ، انگار مثلا معلولی یا یک پا نداری ، بعضی ها مثل یک جانی ، بعضی ها هم با رشک ، به هر حال من اصولا کسی نیستم که برایم مهم باشد مردم درموردم چه فکر می کنند ، مثل یکبار که داشتم در یک رستوران با یک دوستی غذا می خوردم ، یه دفعه او سیبی را برداشت و بدون این که پوست بکند ، جلوی چشم تمام آدمهایی که آنجا بودند خیلی بدوی گازی زد و شروع به خوردن کرد ، گفتم ، فلانی پیشت مهم نیست ، خیلی روشنفکرانه ، از پشت عینکش نگاهی به من انداخت و گفت : "مردم را بیخیال دنیا را بچسب " ،

والنتاین

2009-02-21T14:00:00.004+03:30

حالا والنتاین است و عشاق به هم گل ، کارت پستال و هزاران چیز دیگر می دهند ... من گوشه این عشق عجیب ایستاده ام واز دور نبودنت را نظاره گرم ، پس بگذار برایت یک کارت پستال ترسیم کنم و با باد برایت بفرستم ... کارت سفید باشد ، سفید مثل آن روزهای دلت ، یک کودک گوشه ی آن ، معصوم و مطیع، در دست کودک یک نخ که امتدادش می رسد به یک بادبادک ، بادبادک در باد حیران، زمین زیر پای کودک اما پائییزی باشد و زرد ... و گوشه ی کارت با خطی ساده نوشته:" برای عمرم بخاطر یک عمر " ... راستی کارت پستال که بی گل نمی شود ، یک شاخه گل هم افتاده باشد پائین بغل پای کودک . قرمز ، پرپر ...

میلاد تو ...

2009-01-31T14:23:00.001+03:30

خوب است ، که می شود از نو سر کشید جامی را ، از نو آغاز کرد پیوندی را و به همه چیز طرحی دگرباره زد ...
خوب است که تو هستی ، که ما هستیم ، که زندگی پیش می رود ، طبق روال ...
خوب است ، که سایه ات همه گستر عالم گشته و ما زیر چتر حضورت تا همیشه زندگی می کنیم ...
خوب است ، که تنهایی را رنگ می زنی و معنای دگر می بخشی ...
خوب است ، که حالا پشت هزار فرسخ فاصله ریسه ریسه وجودمان بوی تو را می دهد ، وپشت هزارها تُن سنگینی تنهایی بر گــُُرده مان فقط به تو می اندیشیم ...
خوب است ، که دوست داشتنمان هنوز ناب ، بکر و دست نخورده ، همان دوست داشتن است : تب آلود ، دم به دم ،پاک ...
خوب است ، که پرونده یکسال بسته می شود،و گم . کارهای دست نیامده از همت ما ، خاک می خورد در پوشه سال قبل و بایگانی می شوند در حرمت ابد و حالا باید در کاغذی نو و سفید شروع به نقاشی کنیم ...
خوب است، که سه دهه گذشتن را به تو تبریک می گویم ، و در کیلومتر مبدا دهه چهارم، به عنوان همسفری دور آرزوی سفری خوش برایت دارم ...
خوب است، که شیرین جاودانه منی و فرهاد سرسپرده ابدی توام .
خوب است ، که هنوز هم همه چیز را از مقیاس تو می سنجم ، خوب بودنشان را و نیز بدبودنشان را هم ...
خوب است ، که هنوز که نه ، تا ابد نیز ، صبح ها اولین یاد بعد از بیداری و شب آخرینش قبل از خوابم هستی ...
خوب است ، که گرچه شاید "رسم عاشق کشی و شیوه شهرآشوبی " را از بر نمی دانیم ، ولی به شکل خودمان دوستت داریم ، پاک ، ساده ، ممتد...
خوب است ، که در ابن دوری ، شمع های تولدت را خریده ، وضیافتی برایت گرفته ایم ... با یک تضاد عجیب ، صاحب مجلس هم هست و هم نیست ...
و آخر این که :
خوب است ، که ای خوب خوب خوب من ،در این تولدت تو را بیشتر دوست دارم ...

و
خوب است ، که یاعلی هیچ گاه از زبانم نمی افتد، با آن بار معنایی که فقط در مساحت تعریف من و توست، پس :
تولدت مبارک عزیزم

یاعلی ...

نقطه ته خط

2008-12-20T14:45:00.003+03:30

نازک اندام
یادم می آید آن وقت ها
هنوز نگفته بودی :
"نقطه سر خط "

و ما
رویاهایمان را برای ستاره ها می گفتیم
حال که نه رویایی مانده است
و نه دیگر ستاره ای
هر شب به یادت می میریم
نقطه ته خط .

مثلث

2008-11-24T15:26:00.001+03:30

همه چیز چقدر ساده است
من دچار توام
دیگری دچار من
و تو دچار هیچ کس

همه چیز چقدر ساده است
تو هستی
من هستم
او هست
و او مرا می بیند
من تو را می بینم
وتو هیچ کس را

همه چیز چقدر ساده است
تو هنوز اجتناب ناپذیری
من هنوز اسیرم
و او بیمار من

همه چیز چقدر ساده است
من در تو به دنبال چیزی هستم
او درمن به دنبال چیزیست
و تو در هیچ کس به دنبال هیچ چیز نیستی

همه چیز چقدر ساده است
من دوستت دارم
او دوستم دارد
تو به هیچ کس نمی گویی دوستت دارم

بازگشت

2008-11-07T13:05:00.002+03:30

و تو چقدر فاصله را دوست گرفته ای ، و تنهایی را و این ماندن در هیچ را ...
و آن گرداب را که دور خودت کشیده ای و اسمش را هر چیز که نمی دانم چیست گذاشته ای ... و در آن مانده ای ، و فاصله گرفته ای ... از همه چیز ، از همه کس ... تو مثل همیشه همه چیز را در آن فرمی که خودت برایش تعریف می کنی ، دوست می گیری ... و مرا نیز همیشه به همان شکل نگاه کرده ای ... سخت دور ...

آدم ها برای هر کس چند دسته اند ، و نه من می خواهم اینجا دسته بندی و به قول تو سهمیه بندیشان کنم ، و می دانم نه تو حوصله این حرفها را داری ... اما همیشه تو آن دوست داشتنی ترینشان بوده ای ... و من دچارت شده ام ، دچاری که نه مثل هیچ دچار دیگریست ، ودرهیچ دو دو تا چهارتای منطقی عالم نمی گنجد ، و شاید چیزی باشد در مایه های دو دو تا هشت تا ... و این هشت ، 8 8 8 همان رابطه من و تو باشد که از دو نقطه بعید امدیم و یکجایی در همین نزدیکی ها به هم پیوستیم و حالا ، گذر از تو برایم محال شده است چه که تو اجتناب ناپذیر منی ...

گاهی در خیال ، خودم را در آن زندگی می گذارم – با تو - ، بعد می خندم ، می پرسم که چه ؟ ، شانه بالا می اندازم و می گویم :" چه می دانی پسر اگر او با تو بود - حالا با آن کیفیت مقبول و عمومی که همگان اسمش را زندگی می گذارند - شاید حالا به اندازه ای که الان دوستش داری ، دوستش نمی داشتی ، و مگر خودت نبودی که می گفتی من فقط دوست داشتن برایم مهم است ، بگیر ، این هم دوست داشتن ...."
حس من به تو چیزی در مایه های یک ماهی آکواریومی ست ، تو آبی و من آن ماهی ، ماهی آب را می بوسد ، ماهی آب را عاشقی می کند ، بی انتظار هیچ پاسخی ... می دانی تا کی ؟ تا آن لحظه که زنده است ...

کاش همه بهترین ها مال تو می شد ، که در نبودت همه بدترین ها را کشیده ام ... با تمام وجود ... چون می دانم سخت است ، پس برایت بهترین ها را آرزو می کنم ...

دیدی بازگشت همیشه نشانه ناتوانی نیست ... ما سختش کرده ایم ، شاید باید آسان تر می گرفتیم ، نه بهتر است بنویسم ، می گرفتی ....

یادته یه بار تو یه خیابون این ترانه رو خوندم و تو درستش رو می دونستی؟- فاطمی بود؟

بوی گندم مال من

هر چی می کارم مال تو

یه وجب خاک مال من

هر چی که دارم مال تو

هی فلانی ... مانده ای ، می مانی

خواب تو ...

2008-10-22T08:47:00.002+03:30

تو مقدسی ، در خواب نیز هم ...

همیشه مثل یک قدیسه می ایی ، و پاک و منزه و باکره ، مثل یک قدیسه باز می گردی ...

می پرستمت در خواب هم ...

i'm still yours

2008-10-10T20:06:00.001+03:30

اینکه حضورت همیشگی ست و لایزال ، و گوهر وجودت تنها خورشید سرزمین پهناور این قلب است ، این را هیچ شکی ندارم . تو می توانی شانه بالا بیندازی و بگویی ،" تورا دوست ندارم " ، امامن چه .... می توانم ؟ گر چه شاید تو این را به وفادارترین کسی می گویی که در زندگیت حضور داشته ، او که هنوز تو پادشاه قلبش هستی – من چه بگویم؟ گذر از تو محال است عزیز دل ، گر چه قسمت اینک این افتاده که کشتی را ناخدایی دگر سکانداری کند اما همیشه همگان می دانسته اند که ناخدای اصلی کسی دیگر است ، و من نیز هم ... آری به همین سادگی ست ، باور کن ، روح من ، همیشگی توست . به یادت لحظه لحظه سر می کنم ، و هر آن کجا که باشم ، برای تو بی تابم ، امیدوارم که با کاری که کرده ام شاد شده باشی ... حس می کردم ، حس که نه ، هراس داشتم ، نکند این، یعنی دیگر او را در پس زمینه داشتن سبب شود در رهگذار عمر به فاجعه فراموشی بکشاندم ، اما حال ، باز هم با اطمینان صدچندانه تر از قبل ترها ، به این نتیجه رسیده ام ، که تو پادشاه بی چون و چرای منی ... عزیز دورم ، سلام ... گرچه در این نامه فاصله افتاده ست ، اما مهم این نکته ست که در گرمای حس تابناک من به تو هیچ تخلخلی یا فاصله حتی به ذره المثقال نیفتاده .
همانی ، فاتح اولین و آخرین قله قلب من ... شکار رام توام، و تو با انگشتان ظریفت امروز مرا با دست سفال پرورت به این شکل درآورده ای ، همه مان خوب می دانیم دنیا بازی ای بیش نیست ، و تو چنان مرا در گود هل داده ای که سالهاست اینک من به دور تو می چرخم ، و از همه بیش ، تو می دانی که ایستایی این چرخش را جز مرگ ، هیچ کس به سوت نمی کشاند ... پس ای همای سعادت قلبم ، تا آن دم که صور را بنوازند، به تشهدی که بر عشق تو جاری کردم ، مومن می مانم ، ای پیامبر هر چه خوبی ، خوب بودنت ، زیبا بودنت ،تپشم را ، حسم را ، تولدم را – این تولد دگرگونه را – از تو دارم . در این کارزار دنیا ، رهایم مکن به حال خویش ...

مرحم

2008-07-23T13:40:00.001+04:30

و آیا به نظرت این طوفان روزی رام خواهد شد ؟ آیا ... و صد آیای دیگر ... همان آیایی که تو مرا "نامحرمی در اطراف زندگیت می خوانی" ومن که نه به فصد محرم شدن که شاید در جستجوی مرحم شدن هستم ... مرحمی برتمام وسعت غمهای تو ...
مهربانانه در کمین ترانه ات نشسته ایم و روزهایمان را شب می کنیم ، من با تمام مهره هایم به عبادتت در کمین گاهم کمین کرده ایم ، اما تو با آمدنت – به آن شکل آنی و غیر منتظره – به یکباره مرا مات می کنی ...
و با نیزه عشق مرا به میدان عاشقی می رانی ... خوبی این کارزار می دانی چیست ، اینکه هم حریفی هم پاداش پیروزی ...
حال اما باید به دور حجم زیبای بودنت طواف کرد ... تو که می شود با خاطره صدای خنده ات عمری عاشقی کرد و سوخت ...
به آیینه نگاه می کنم و می بینم که مرد درون آیینه هم دارد به تو فکر می کند ، پس آب بروی صورتم می پاشم که بیدار شوم ، ولی کسی داد می زند: سالهاست که بیداری ... این خواب نیست ... فعل استمراری عاشق بودن است ...
گاهی این حس می آید که غیر ممکن را دوست گرفته ام ، ولی دیگر می دانم که غیر ممکن است ... کمی بزرگ تر شده ام انگار ، نه ؟

بانو

2008-07-22T13:17:00.000+04:30

تو متعلق به من نیستی ، مال او هم نیستی ، بزرگ بانوی خودت باش ...

...

2008-06-08T19:20:00.001+04:30

در آرامش می خواهمت؛

آنسان که گویی در نبودی

در دوردست و پر اندوه؛ آنسان که مرده ای

پس آنگاه یک کلام و یک لبخند کافی ست

و من شادم و شادیم واقعی نیست...
پابلو نرودا

خدای خدا ...

2008-06-08T07:12:00.003+04:30

حالا
گلی در باغچه دیگری
بوی تو اما جاریست
از اینجا تا بی نهایت خدا

سقف گس خیال کجاست
وقتی حتی شب
سیاه نیست
و رنگ تو
تنوع حاصل این جایی هاست.

وقتی به هم می رسند مردم
دست در گریبان
یا بر گردن
از سر جنگ یا دوستی
آنگاه من به نشانه ها می اندیشم
اینکه ارتباط
-چه گسترده و جهانی –
چه جزئی همچو یک پرنده و دانه
ارتباط است
وپشت هر چیزش باید به دنبال چشمداشت بود
بی بهانه نیستند

اما ما آخر نفهمیدیم
خواستن "تو"
بی هیچ چشمداشتی
از کجا آمده است؟

براستی کیستی ؟
اسطوره دلهایی
یا شاید هم
خدای خدا تو باشی

من ایمان دارم
خدا هم خدایی دارد – فرازمینی –
همان شکل که خدای من
که" تو" باشی
نیز خدایی داری ...

بهانه ارديبهشت

2008-04-30T12:09:00.003+04:30

نشان از تو دارد
کوچه پس کوچه های شهر
حالا خالی از سکنه می بینم دالانهای تو در توی اینجا را ... واژه ها پوچ اند ، در گرمابه دستانت بوی رطوبت نمناکی از سال عام الفیل می اد. من اما سالهاست بودا را پرستیده ام بدون آنکه به زرتشت کافر شوم .
و به خدایانی اعتماد کرده ام که تو به آنها ایمان نداری .
اینک هر بامدادان نماز را در سجاده پتوهای گرمم با چشمانی بسته می خوانم .
ما عوض شده ایم ... سیاهی ها سیاه نیستند دیگر ...
دیده ایم خاموشی فانوس را .
من و تو سالهاست در تاریکی اتاقی کم حجم به دنبال چیزی می گردیم . و در خود می لولیم .
کتمان ، کتمان ، کتمان
این است تعریف فلسفه جاوید زندگی از برای ما
خودت بگو دشوار نیست : کمبود اکسیژن – کمبود حجم – کمبود وسعت
من فراخی دنیا را در کوچکی مردمک چشمانت گم کرده ام .
سالهاست به دنبالش ام ...
رویه همیشگی این بود ، پرستش قلبی ، در قلب کسی که صورتش به سمت دیگری بود .
ما به زبان هم آشنائیم ... من فارسی تو سانکراست ، اصلا چه فرقی دارد من سانکراست تو فارسی ... تو با او حرف بزن من گوش می دهم ... من اما با تو حرف می زنم تو گوش بده .
لبخند مرده است ... سرخی ماهواره به فضا نرفته گوش چپم این را گفت ...
در قرن ایجاز لبخند ، شبهه پیش آمده است که قناری آیا هست یا نیست و عشق چرا زائیده هورمونی است که از یک جایی ترشح می شود ... و کسی به من نگفت که آیا این دوست داشتن عجیب تو از کجا ترشح می شود.
خودمانیم ، یک قدم برداری ، به عقب بیایی و پایین را نگاه کنی ، خوب می بینی انباشته های انبار بایگانی خاک خورده قلبی لجام گسیخته را که بر سر تمام قفسه هایش اسم مقدس نوشته شده، آنهم با حروف بزرگ انگلیسی ... هر پوشه ، خاطره یست ... یکی را باز کن و تا ته بخوان ...... تمام بانگهای روی زمین هم معادله غیر خطی ثانیه های فکر کردن من به تو را در امتداد یک شبانه روز صفر گذاری کنند نخواهند توانست به یک نتیجه واحد برسند... آری این است قدرت ملی قلب من ... ما اگر بخواهیم با تمام اسکادران خویش قوای خود را جهت تصاحب پادری چشمانت گسیل کنیم ، آیا باید به چه شعوری برسیم ... ضمنا الفبا را سخره می دانم می خواهم به عظمتت یک سری حروف دیگر بیافرینم و با آنها تو را تقدس کنم ، آخراین حرفو دیگر به طور کامل گویای تو نیستند... حروفی به این شکل : ≈≠┴┤≈E$Í×Í¥ß°±©µ مثلا این سری که نوشتم معنی اش این می شد : "قلبت برای اسباب کشی لشکر لبهایم کی جا باز می کند تا من تو را تا ابد ببوسم. بی هیچ مکثی ، دمادم ... تا لحظه آخر دنیا
شاید اینها شکوائیه باشد ، اما نوشتن بهترین درمان علیلی است که طبیبش –که تو باشی – او را به نوشتن خواسته است ، از من نخواه که نگویم که این تارنمای قلم خیز ، با وسعت مرکب های خیالی ست که صفحات را سیاه می کند ودلم را روشن ، پس می نویسم تا از درون راحت شوم ... اینها گله هم نیست ، از خود دفاع کردن هم نیست ، که سالهاست دیگر داور سوت پایان را زده ... من فقط تماشاگری هستم که هنوز استادیوم را ترک نکرده ، انگار هیچ وقت نتیجه را باور ندارد ... اما دیگر به من نگو ... کولی لقب بهتریست ، نه به خاطر اینکه عشق آهنگ های جیپسی کینگ شده ام و آرزو دارم مثل شاعر بندر عباسی (منصفی ) بروم چند ماهی با کولی های اسپانیا زندگی کنم ، نه ... شاید به خاطر شوریدگی بی منطقی که در سر از هوای تو دارم ... شاید هم به خاطر بی سرزمین ام ... من یک وطن دائمی بیش ندارم و آن هم قلب بزرگ توست ... آن قدر دوستش دارم که به تقدس می گویم حاضرم هر روز دست را بالا برده بگویم نماز می خوانم بر عظمتش قربه الله ، الله اکبر ... و قبله خویش بدانمت ... نترس این هیچ از جایگاه خدائیت نمی کاهد نازنین .
یادت هست روزی پرسیدمت چگونه توانستی بروی ؟ ... حالا اما سوالم عوض شده ، می بینی همه چیز نسبی است ... حالا می پرسم چگونه توانستی بمانی ... راستش را بگو راز این ماندگاری جاوید آن کمان ابروی خوش طینت که تو باشی ، چیست؟ ... چه داری که مرا جادو کرده ای ، این چنین و می بریم هر جا که بخواهی . روبروی دریای عمان بنویسم یا خلیج فارسی ، مست باشم یا هوشیار ... چه فرق دارد مهم این است که برای تو می نویسم، مگر نه؟ درون لنجی نشته ام که ناخدایش فکر می کند من خارجی ام ... با هم خرچنگ خوردیم ... اینجا چابهار است ... می خواستم به "گواتر" بروم ، نقطه ثقل مرزی ... اگر اوضاع بخاطر بی نظیر بوتو پیش نمی امد و مملکتش بهم نمی خورد ، یک سر کراچی می رفتیم ، دوست داشتم پاکستان را از نزدیک ببینم ، نشد ... سری بعد ... راستي نقطه ثقل مرزي قلب تو كجاست كه راهپيماييش كنيم تا شايد روزي به قله وجودت برسيم ؟
عزيز دورم ،‌ بگذار اين نامه هم به خط آخر برسد ،‌چه اشكال دارد ، ما كه به آخر نمي رسيم ، مي رسيم؟

بارون بهاري

2008-04-10T12:04:00.000+04:30

زير باران

با فكر تو

خيس مي شوم

بهار

2008-03-23T13:09:00.000+04:30

عيدت مبارك ...

بدون شرح

2008-02-25T17:54:00.003+03:30

...

من آخر نفهمیدم

تو برخود مسلطی یا بر من

که به این سان

ناگزیرم برای تو

خاطره ها را کجا بریزیم

که بویشان نیاید

در منی ... مدام مدام

عمری شد به پای تو

زمستان

2008-01-10T09:16:00.000+03:30

تبریک می گویم
زمستان آمد
مردی "مست "
خفته در میان "آ"سودگی رازآلود یک "زن"
دوستش بداریم ...
***
اینک تو خوب می دانی
این روزها
برف ها آب می شوند
و این یعنی هر آنچه رنگ تو بود ، بی رنگ می شود ...
پشت این زمستان هیچ خبری نیست
نشانت روی برف ها ماند
و من در حسرت برف بازی نگاهت با نگاهم
در زمستان نه چندان سرد این سرزمین جنوبی
به یادت هستم ...
گیرم که زباممان پریدی
جای پایت روی قلبم خراشی گذاشت
که با لمس لخته هایش به لذتی می رسم فراسوی تمام خوشی ها
تکرارت دوست داشتنی ست
بهار نمونه ضعیف شده ای از مهربانی دستان توست
و تابستان نسخه برداری سرسری از گرمای نفس هایت
پائیز شاید چیزی شبیه اشک هایت باشد
اما زمستان هیچ گاه نتوانست
پاکی و سفیدی قلبت را خوب نمایان سازد .

4

2007-12-26T10:59:00.000+03:30

....

بم

2007-12-26T10:49:00.000+03:30

این بار مرگ پاورچین پاورچین نیامد ، بی خبر و آنی ، پشت درنگ لحظه ای ، حادثه ای هولناک بوقوع پیوست ، نه از پنجره آمد و نه هم از در ، خرواری شد از سقف ... بارش مرگ از رقص زمین بر پیکره مردمان سرزمینی باریدن گرفت که سالها خاموش خفته و شلاق اهریمنان چهره شان را سوخته بود ... زمستان بر تخت زمین ردا پهن کرده و تنها پنج روز از حکمرانیش می گذشت ، پرنده ای کوچک به سبب برودت غیر قابل تحمل سرزمین کویری از درخت بزرگ کوچه کوچ کرده و زیر ناودان خانه ای گلی لانه ساخته بود . پرنده دو جوجه داشت ، درست مثل صاحبخانه ، مشهدی علی هم دو فرزند داشت ، حسین و مژگان .
سرمای شبانه کویر مثل تیر یک مسلسل جنگی بر پیکر انسان می نشیند و درد را تا اعماق وجودت مستولی می سازد. سوزی دردناک تر از نشستن خار در پا تمام بدن را می پوشاند، و اگر طوفان هم این سمفونی سرما را همراهی کند ، ارکستر درد ، به رهبری زمستان چنان خوب می نوازد که گوشها قرمز شده و رگهای صورت متراکم و یخ زده می شوند . شبی سرد ... سردسرد ...
واقعه ناگزیر بود و تلخی تقدیر غیر قابل امتناع ... زلزله آمد ، همه چیز تکان خورد ، همه چیز ویران شد . خانه گلی مشهدی فرو ریخت . پرنده بی خانمان شد ، و جوجه هایش مرد ، مژگان گریه می کرد ، زیر کمد جامانده بود ، از حسین خون می آمد . مادرش را ندید ... درست مثل پدر که از آن به بعد فقط عکسش را در دست می گرفت ... پرنده پرواز کرد ، اما جوجه هایش ... مژگان گریه نکرد ... چشم ها را که گشود چند پرستار دید و تختهای بیمارستانی شلوغ را . آسایشگاه بهزیستی ، بهترین جایی بود که مژگان با یک پای قطع شده می توانست داشه باشد . حالا او شبها خواب می بیند ، خواب یک خانه گلی که پر است از ترانه خنده ، قرار بود آن روز جمعه همه با هم بروند و برای تدارک ازدواج حسین خرید کنند ... الان اما حسین کجاست ؟ ... خواب حسین را می دید ، و مادر را و گاه پدر را که از سرکار به خانه باز می گشت ... صبح به باغ روبروی اتاقش خیره می شود و به همه چیز فکر می کند ، تازگیها گنجشکی می آید و از دستانش تمنای دانه دارد، و او همه سرگرمیش این است . تا حالا آن گنجشک را با هیچ گنجشک دیگر ندیده ... مثل خودش تنهاست . مژگان برای خرید ارزن کمی پول لازم دارد ... مهربانی هایمان را به او تقدیم کنیم ... باشه ؟

خداحافظ پائیز ...

2007-12-21T10:45:00.001+03:30

به بدرقه پائیز می نویسم ، از نگاهی که دلتنگش شده ام ، شکیبایی نگاهت مرا یاد ماهی خونسردی می اندازد که در دریایی بزرگ زندگی می کند، ماهی به هر کجا سرک می کشد و نه مثل همه هم نژادهایش هیچ هراسی از ماهی ها بزرگتر و حتی کوسه ها ندارد . هر آنچه بخواهد به دست می آورد و از هر آنجا که بخواهد کوچ می کند . گاه سر از آب بیرون می آورد ، آن دنیای دیگر را تجربه می کند ، اما باز به دنیای همیشگی اش بر می گردد ، با غم ها ، خستگی ها و دلتنگی هایش. مرز برایش رسم الخطی بیش نیست ، به هر کجا بخواهد می رود ، هیچ ابایی از هیچ کس ندارد ، مثل چرخیدنهای یک آنی ماهی ، به چپ و راست در یک لحظه تصمیم می گیرد راهش را انتخاب و بعد از آن به راهش همانطور که دوست دارد ، می رود .
شاه ماهی دریای پر موج زندگیم ، سلام ...
همیشه دعایم این بود : خدایا دردهایش را ارزانی من کن و اگر از سر لطف محبتی می خواهی بر من کنی ، به او عنایت فرما . یعنی خدا مرا دوست ندارد؟ یا تحمل بعضی دردها ازتوانم خارج است؟ ... .
می دانی ، تو را دوست دارم ، نه به خاطر اینکه عشق من هستی و من عاشقت هستم نه ، حتی اگر اینها نبود ، تو را دوست داشتم ، به خاطر همین که هستی ، به خاطر خودت ، به خاطر همه بزرگیت .
می دانی ، تو را دوست دارم ، نه به خاطر اینکه با یادت آرام می گیرم ، نه به خاطر آنکه وقتی با منی قلبم تند تند می زند ، اگر اینها هم نبود ، دوستت داشتم فقط به خاطر وجودت.
عزیز دل ، وقتی دقایق سخت می شوند، روزها برایت پررنج و آدمها قدرناشناس و بد ، بدان یکی هست که قلبش برای تو می تپد ، کسی که تمام تلاشش را بر آن گذاشته که دوستت بدارد همانگونه که تو بخواهی نه آن شکل که خودش دوست دارد . فقط سهمش از تو پرستش باشد و لاغیر ... نازک اندام دلشکسته ام ، کیمیای موجودم ، دوست ندارم غمت را ببینم . فدای دانه های مروارید چشمانت ، کاش می شد تمام غصه هایت را بر دوشم می گذاشتی و به راه سپرده به جایی در انتهای کویر پرتم می کردی ، آن وقت من با تمام دردهایت آنجا گم می شدیم و دیگر تو هیچ گاه روز بدی در دفترچه خاطراتت ثبت نمی شد . دیگر فقط اگر تو می خواستی بر می گشتیم .
خوب دورم ، کاش پرنده ای بودم ، آن گاه می امدم و بر درخت روبروی اتاقت لانه می کردم ، صبح تا شب هر آن وقت که می دانستم می خواهی ، برایت آواز می خواندم ، حتی اگر آن شب ، شبی طوفانی از زمستانی سرد بود. می ماندم و آنقدر برایت می خواندم تا آرام بگیری . به خداوندی خدا قسم اگر همین الان بگویند این امکان پذیر است ، قبول می کردم مسخ شوم و تبدیل به آن پرنده گردم . از هیچ کدام از همسایه ها دانه قبول نمی کردم و انتظار مهربانی دستان تو را داشتم ، شبانه روز .
لحظه ای نمی خوابیدم و فقط به تو نگاه می کردم . شیشه پنجره ات کعبه من می شد تا هیچ گاه چشم از آن بر ندارم ، برای یک لحظه دیدنت چه ها که باید کرد ... نهایت آرزوی پرندگیم می دانی چه بود ؟ دائم می گفتم چه می شد اگر از سر لطف دست بگشایی و من در دستانت – آن دستان نازک و صمیمی – دانه بخورم و تو مرا نوازش کنی . در خانه ارزن داری ؟ ...
دریایی من ، کیمیای بزرگم ، چه صدایت بزنم ، تو لایق بهترین هایی ، دوستت دارم .

برگ خزان

2007-12-18T07:55:00.000+03:30

برای تو ، با تمام غم های پنهانت ... :

کوچ ، عبور بود

از تو ، تا ابد

اینک رهایم چون برگ های خزانی ، پاییزی می خواهم زرد

و اوج من کف خیابانی باشد سرد

یادگار قدمهای تو ...

آن گاه لگد مردمان هیچ نمی آزاردم

فقط بیشتر به بوی تو می چسبم ...

صفیر لبخندهای من ...

2007-12-08T17:18:00.000+03:30

احساس به من دروغ نمی گوید ، اصلا احساس ذاتی دروغ گو ندارد ، امروز چیزی از درونم یک انرژی مثبت به من می رساند - شادم می کرد - یک احساس خوب بود .

الان شاد شادم، دقیقا مثل کسی که روزها در بیابان بی آب و علفی بوده و بعد از آن همه مرارت یک ساعتی می گذرد که آب نوشیده و حالا زیر سایه یک درخت شاخه گستر لم داده و استراحت می کند . او اکنون در خلسه ای عجیب به سر می برد ، یک حس بی نیازی تمام وجودش را گرفته و قدرت فکر کردن به یک موضوع خاص را ندارد – یک نوع نشئگی طبیعی – سرخوش مثل وقتی که هفتمین پیک را نوشیده ای ، لم داده ام در سایه سار آن درخت و فقط حس می کنم جهان مال من است . آری این حس عجیب و در عین حال بسیار شیرین با تنفس هوای تو به سراغم آمد – اندک اما کافی – چیزی شبیه چشیدن طعم بهشت می ماند ... این پاداش کدام کار نیک بود ؟ (5:05 )

جواب نامه با خداست ...

2007-11-28T13:27:00.000+03:30

مهربانم سلام، دلتنگی حجم ندارد، نمی شود اندازه اش گرفت، دلتنگی حتی از فاصله ها هم نشأت نمی گیرد. دلتنگی سایه نیست َ، نور هم نیست. دلتنگی احساس خیسیست که من نسبت به تو دارم ، دنیای من پر از اصول خودم است ، و دلتنگیم هم همین است نه هیچ چیز دیگر. دلواپس نگاهت شده ام ، پاهایم را به زمین می کوبم - دقیقا مانند کسی که انتظار آمدن کسی را می کشد - من اما سالهاست به این انتظار خو گرفته ام ، انتظار و انتظار ، و این انتظار از بین نمی رود بلکه از شکلی به شکل دیگر در می آید. روزی بیقراری دیدار بود، روز دیگر دیدن مهربانی از طرف تو شد، گاه ولع هراسانیست برای تو را شنیدن، بعضی وقتها هم در یافتن خبری از تو نمود پیدا می کند. ولی یک چیز مشترک میان همه شان هست و آن هم حضور پررنگ تپش سراسیمه قلبم برای توست.
همیشه از خدا می خواهم اگر می خواهد روز روشنی به من ارزانی دارد آنرا نصیب تو کند ، بالعکس اگر شر و گرفتاری و بیماریست همه را حواله ام سازد، دوست دارم پرندگان فقط برای تو پرواز کنند، ابر فقط روی سر تو ببارد، و بهار نارنج ها عطر خودشان را تنها در مسیر تو بپرکنند، وقتی پرنده های مهاجر را می بینم که دسته دسته از آسمان دیارم می گذرند از آنها می پرسم ، از تو چه خبر دارند، و آیا بر بالای بام تو رقص کرده اند یا خیر؟ طلوع ناب خورشید را هر روز صبح برفراز کوههای برافراشته زاگرس عظیم می بینم ، می پرسمش آیا آن تشعشع ناب پر انرژی اولیه اش را بر تو افکنده است یا نه ... کاش قدیسی ، الهه ای ، خداوندگاری صدای دعاهایم را می شنید و با آمین خود، آنرا مزین به شفاعت می کرد آنگاه همه چیز مستجاب می شد ، تو خوشبخت ترین زن عالم می شدی ، لبخند مهمان همیشگی لبانت می شد، جز خوبی از این دنیا هیچ نمی دیدی، سرفراز و سعادتمند لحظه لحظه ات سرشار از لذت می شد ، و هیچ گاه هیچ سختی و دردی را نیاز نبود تحمل کنی، خدا تو را بیشتر از همه دوست می داشت و ... آه اگر می شد .

عیدقربان نزدیک است ، دوست دارم ، قربانی قلب بزرگ تو شوم، کاش می شد اسماعیل وار زیرپای تو می افتادم و تو مرا در راه خدا قربانی می کردی ، کاش می شد ... عزیز ناگزیرم ، دوستت دارم ، فرای این دنیا و آن دنیا و این بازیچه ها که اسمش را زندگی گذاشته اند من فقط به امید عاشقی بیش از پیش تو زنده ام ، وقتی برایت می نویسم عریان می شوم، ما فاصله ای نداریم ، هیچ ...

خدا راشکر- صدها هزار بار شکر - که عشقت را به من داد... باور کن تنها دلیلی هستی که خدا را دوست دارم - وگرنه سالها بود کافرترین مخلوقش می بودم- تو دین منی ، مذهب مستقل من. من تمام خوب بودن هایم را مدیون توأم و تا تو باشی بر وجود خدای مهربان شک نخواهم کرد، می دانی این قلم و دشت بی پایان این کاغذهای سفید نمی توانند احساسم را به تو نمایان کنند، حس می کنم در برابر آنچه درونم را شعله ور کرده، ومرا لحظه لحظه می لرزاند این کلمات و جمله های کولی سرشت هیچ نیستند. آرزو می کنم ، نامه پنجره ای باشد تا اندکی از آن واقعه متداوم درونم را سرک بکشی، ببینی و باور کنی واقعه عشق را ... این سحرآلود ابدی که هر چه هست از توست. فدای چشمان خوش رنگت، می گذاری به ساحت قدسیایی دستان نازکت بوسه بزنم و برای حسن ختام تمام وجودم را در یک جمله خلاصه سازم... "دوستت دارم"

25

2007-11-18T12:48:00.000+03:30

اینجا مه گرفته و خیس است ، اصولا بعد از کوچیدنم از تو ، هوا همیشه نمناک بوده ... ما را به آسایشگاه بزرگی - که چیزی شبیه یک دالان سیاه است – آورده اند . میله هایش آنقدر که فکر می کردم هم سرد نیست. به ما پوتین ، دمپایی ، یک دست لباس کامل ، حوله ، مسواک و شانه دادند ... بقیه جیره مان را هم بعدها احتمالا بیاورند... هم بندی های من از هر قماشی که فکر کنی هستند ...

خیال ندارم
از یادت بکاهم
جاری هستی
همچون همیشه در من

ما را به جرمی اینجا نیاورده اند، نه ! محکوم هم نیستیم ، هیچ کداممان را تبعید هم نکرده اند ، خودخواسته یا ناخواسته ، آگاه یا ناآگاه ، فقط می دانیم که اینجا هستیم ...مردمان اینجا "تو" هایشان را کشته اند و دارند زندگی می کنند . من اما از تو فاصله گرفتم و باید اینجا باشم تا از حجم حضورت کاسته نشود . یکجور ریاضت عاشقانه شاید اسمش را بشود گذاشت ... صبح دژبان می خندید، همبندیم به خود می پیچید ... یکی آن طرف روی تخت نامه می نوشت ، آن یکی روزنامه صبح را می خواند و تمام مشکلات دنیا را از انگلیس می دانست . من اما به تو فکر می کردم و تو را مسبب تمام خوبی های دنیا می دانستم .

بهانه ی تمام بهانه هایی
ما اما خجل از نگاه کردنت
سالهاست
سر به زیر آورده ایم .
تو بالایی
آن بالاها
جایی پیش ابرها
و ما سالهاست تو را می پرستیم.

قرار است شناخت های فردیمان از دنیا یه گام به جلو برود و به آگاهی های گروهی برسد، آری می گویند می خواهند برای اهداف این جایی ها ما را به جنگ ببرند، بیگاری هم هست ، جنگ هم هست ، همه چیز هست ، جز با تو بودن ... زندان جای خوبی نیست، من این را آن روز که آن مرد پیر توی حمام با حوله خودکشی کرد، فهمیدم. تو چه فکر می کنی؟ وقتی خواستند مرا بیاورند ، تفتیشم کردند ، عکست توی کیفم گوشه جیبم بود ، هراسم از این بود که آن را ببیند و از من بگیرند، خدا را شکر توانستم رد شوم ، آه بلندی کشیدم .
عکست هست
صدایت هست
خطت هست
خودت اما دوری
گاه پر می شوم از کاش ها
اگرها
شاید ها
ای کاش امروز اما فرق دارد :
کاش سطربعد این شعر را
تو می نوشتی
دلم برای دست خطت لک زده .

اینجا شب زیاد خواب می بینم ، اما هیچ گاه نشده که از تخت پائین بیفتم ، شب را دوست دارم ، آخر تنها میعادگاه ماست... شبگرد زیبای من ، گفتگوهای شبانه امان کجا رفت؟ کدام پستو اینک صندوقچه خاطره آن شبهای زیباست ؟ ...
صدای پا می آید ، بگذار کاغذ را قایم کنم، چند ساعتی هست خاموشی زده اند، و من بر خلاف سنت قبیله ام – این مردم زندانی - اینجا دارم برای تو می نویسم ...
خب نگهبانمان بود ، آمار گرفت و رفت ... باز با تو تنها شده ام .

نفس در نفس تو را خواسته ام
خودم را و تو را آزاد
نقاشیمان این باشد
نه من دیوار تو باشم
نه تو دیوار

هر کس برخلاف قوانینشان کاری انجام دهد ، اعدامش می کنند ، مطمئنم مسیح اگردوباره زاده شود دوباره به صلیبش خواهند بست ، یک دادگاه صحرایی بزرگ داریم ، که تا حالا چند نفر را دیده ام که به آنجا برده اند ... حتی یکی می گفت ، دوست ندارند فکر کنیم ، اینجا خیلی وقت است به این نتیجه رسیده ام که اینها ، آدمهای بزرگ را نمی توانند ببیند،می خواهند همه مثل خودشان و دنیایشان کوچک باشیم.

در بند ما یادمان داده اند که به هم سرب و آهن هدیه بدهیم ، گل حرام است، آخرین بار چند سال پیش وقتی یک نفر گفت عاشق شده است ، او را به دادگاه صحرایی نبردند، همینجا همه رویش ریختند و کشتند و جسدش را آتش زدند، حتی یک نفر که از همه بزرگتر بود می گفت اگر از خاکستر این مرد ، گیاهی بروید و این گیاه را بره ای بخورد ، و بزرگ شود ، شیر و گوشت آن بره حرام است ...
روی دیوارهای بند پر از کاغذهایست ، با این مضامین : این بد است ، آن خوب است ، این گمراه کننده است ، آن حرام است ... باران های اینجا آب نمی آورد ، تعریف می آورد ، قانون می آورد ، این بد آن خوب ، اینجور باش آنجور نباش .

تو کجایی
کدام باد بی وزن
تو را از پشت فرسخ ها فاصله
برای من خواهدآورد ؟
آمدنت
پایان تمام پیشگویی هاست

یک سال دیگر گذشت و من یک سال دیگر تو را بیشتر دوست داشتم ، به سنی رسیدم که تو تنها یک باردر آن عاشق شدی ، اما زمان برد تا این را بدانم،قول می دهم امسال عاشق تر از همیشه عاشقت باشم ، تا اندکی از روح بزرگت را کشف کنم...
سلول سرد است ، صدای زوزه ای آن دور دست ها می آید ، مرد بغل دستی من مثل همه اهالی اینجا شده است ، من اما تو را نکشته ام ، و هنوز هم در میان کسانی که "تو" هایشان را کشته اند، زندگی می کنم ، هر چه باداباد ...

بیست و هشت آبان روزی ست که یک نفر مطلقا برای تو زاده شد ...

عطر تو

2007-11-11T07:46:00.000+03:30

بوی تو
نسیم خنکایی
سرشار از موسیقی بهشت
نامت اما پشت عطرت پنهان است.

این تویی
مست گریز پایی که خوابت را در خواب
نورت را در روز
و سکوتت را در شب دیدن

آرزومندم.

بوی بهشت می آید
باز از کدام سو آمده ای
این عطر آشناست .
سالهاست عطار به عطری که از او خریدی حسادت می کند .

شهادت

2007-11-09T08:16:00.000+03:30

شهادت باید بدهم :

که هیچ زنی مرا نساخت

آن شکل که تو مرا

و آزادم نکرد

آن شکل که تو مرا

اما دوست نداشت هیچ کس کسی را

آن شکل که من تو را

نه فرهاد، نه مجنون نپرستیدند کسی را

آن شکل که من تو را

سعدی

2007-10-21T09:11:00.000+03:30

من بی‌مایه که باشم که خریدار تو باشم

حیف باشد که تو یار من و من یار تو باشم

تو مگر سایه لطفی به سر وقت من آری

که من آن مایه ندارم که به مقدار تو باشم

خویشتن بر تو نبندم که من از خود نپسندم

که تو هرگز گل من باشی و من خار تو باشم

هرگز اندیشه نکردم که کمندت به من افتد

که من آن وقع ندارم که گرفتار تو باشم

هرگز اندر همه عالم نشناسم غم و شادی

مگر آن وقت که شادی خور و غمخوار تو باشم

گذر از دست رقیبان نتوان کرد به کویت

مگر آن وقت که در سایه زنهار تو باشم

گر خداوند تعالی به گناهیت بگیرد

گو بیامرز که من حامل اوزار تو باشم

مردمان عاشق گفتار من ای قبله خوبان

چون نباشند که من عاشق دیدار تو باشم

من چه شایسته آنم که تو را خوانم و دانم

مگرم هم تو ببخشی که سزاوار تو باشم

گر چه دانم که به وصلت نرسم بازنگردم

تا در این راه بمیرم که طلبکار تو باشم

نه در این عالم دنیا که در آن عالم عقبی

همچنان بر سر آنم که وفادار تو باشم

خاک بادا تن سعدی اگرش تو نپسندی

که نشاید که تو فخر من و من عار تو باشم

سعدی

...

2007-10-20T09:13:00.001+03:30

فشار خونم افتاده .... ناجور

پرستش

2007-10-17T16:16:00.000+03:30

صدای ناقوس از دور به گوش می رسید، دیوارهای اتاق انگار صدا را بهتر انعکاس می داد، تابلوی رنگ روغنی سمت چپ در ورودی آویزان بود، دقیقا روبروی پنجره ای که بی حفاظ رو به کوچه باز می شد، میز کهنه ای کنار پنجره قرار داشت ، دو فیلتر سیگار توی زیرسیگاری روی میز بود ، یکی از پایه ی میز را با زرورق سفیدی پوشانده بودند، موکت خاکستری رنگی کف اتاق را تمام فرش کرده ، جز همان پایه زرورق شده کنار آن باقی پایه ها همه روی موکت افتاده ، یک صندلی چوبی که پشتیش با چرم آلبالو رنگی تزئین شده و روبروی میز و صندلی در آن سمت اتاق کمد کوچکی که دارای دو قسمت عمودی بود ، خودنمایی می کرد. آینه قدی بزرگی به دیوار سمت چپ کمد اویخته بوند ، روی میز اما فقط یک بطر ویسکی و یک کاغذ سفید بود . مرد قلم را در دست گرفت ، ژنده پوش و خراباتی به نظر می آمد، پشت هر سطر یک جرعه می نوشید، ابروان پهنش روی چشمان درشتش خودنمایی می کرد، ریشش را چند ماهی بود که اصلاح نکرده بود، کت سیاه رنگ پوشیده وبا موهای ژولیده اش چهره ای بسیار کریهiبه خود گرفته بود، اما نگاهش که به کاغذ می افتاد ، ریزدانه های اشک را آسان می شد در چشمانش تشخیص داد، یک کام دیگر از بطری سیاه رنگ گرفت، انگار تمام جانش خلاصه شده بود به این مایع زندگی آور ، گاه با خود چیزی می گفت : "سلامتی چشمانش" و باز می نوشید ، "سلامتی انگشتان نازک دستانش " و ...
"الیویرای من ، ای تمام کائنات را تو مقدم ، تمام صحنه خاکستری دنیا اکنون دست به دامان تو بسته است... الیویرا اینک اینجا پائیز است ، برگها سرخ و خزان زده اند ، اما خودت خوب می دانی بعد از هجرتت همیشه هوای سینه ام سرد بود، پائیز و تلخ بود... شاید به خاطر همین هم هست که پائیز را به تو تبریک می گویم ... پائیز فصل اشکهای درخت است ، آن گاه که رستن رنگی دیگر می گیرد .
الیویرای من ، سبز باش ... خزانی سبز ."
کاغذ را در دستان بزرگش مچاله کرد ،و به سطل آشغال آبی رنگ پلاستیکی ای که در گوشه سمت چپ اتاق بود، انداخت. سطل پر از کاغذهای سفید خط خطی بود ... دستها را در موهایش فرو برد ، اینک شاید بیش از 10 ساعت بود که می خواست برای الیویرا که قرار بود بعدازظهر به شهرشان بیاید، بنویسد. اما نمی توانست ، می خواست اما نمی شد.
از جا بر خواست ، تمام فضای اتاق را طی کرد ، ولی هیچ به ذهنش نمی آمد. واژه ها از برش رخت بربسته بودند، میدان کلمات در دشت سینه اش به وسعت دنیایی بود ، اما به وقت نگارش هیچ نمی یافت.
الیویرا را دوست داشت ، ساده اما قدیمی . تمام پیکرش را پوشانده بود، عشق قدیمی و همیشگیش. روزی برایش نوشته بود :"تو را بیشتر از شراب نیز دوست دارم." دائم الخمر بود و در شهر همه او را به نام یوهان مست می شناختند. اما هیچ کس رازش را نمی دانست ، دائم الخمری او بعد از واقعه جانکاه رفتن الیویرا اتفاق افتاد، چشمان زیادی را بعد از چشمان الیویرا دید اما او چیزی دیگری بود .
وقت نبودنش همیشه برایش می نوشت ، اما حال که دیدار میسر شده بود ، هیچ نمی توانست به رشته تحریر در آورد، اعتبار قلم مرکب است اما مرکب خیال یوهان خشکیده بود . جرعه ای دیگر نوشید ، بلکه از فکرهای دیگر رهایی یابد. و باز نوشید ، سعی می کرد اتاقش را خالی نگه دارد ، آخر همه چیز را می شکست چون تقریباٌ هیچ گاه هیچ کنترلی بر حرکاتش نداشت.
"بانوی من ... ای دٌر گرانبهای انگشتر زندگیم ، بی تو روزها پرمشقت و سیاهند – با تو اما ... ، اما ؟؟چه بگویم ، که من هیچ گاه نوازش باد موافق بودنت را بر عرشه کشتی بی ناخدایم به تجربه ننشسته ام ... "
باز هم مکث کرد ، هیچ نمی توانست – شاید هم نمی خواست .
الیویرا دنت سانته از نجیب زادگان ایالت ریکا بود ، ایالتی که فرمانرواییش همیشه بین خانواده های "دنت سانته" و "بوریو" دست به دست می شد . اما حالا با نفوذ دولت در تمامی نقاط کشور دست فئودالها و ثروتمندان قدری از حکمرانی بر این ایالت کاسته . البته بعضی از افراد این دو خاندان از درون ازچنین اتفاقی راضی بودند ، چه که بار مسئولیتی بزرگ از روی دوششان برچیده می شد و دیگر نیاز به سروکله زدن با رعایا و حتی دیگر ملاکان نبود، با انبوه ثروتی که داشتند می شد به تمام تفریحات و سرگرمی های متداول اشراف زادگان اقدام ورزید و امورات خرج و دخل خانواده و املاک کشاورزی را نیز با گماشتن چند مستشار رفع و رجوع کرد ...
الیویرا دنت سانته فرزند میکائیل دنت سانته یکی از اشراف پرابهت ایالت ریکا اینک می خواست به محل اقامت آقای یوهان کریستی بیاید ، آشنایی آنها به سالهاپیش باز می گشت و اینک الیویرا یک فرزند پسر داشت که احتمالاً وارث بخش عظیمی از ثروت خانواده دنت سانته می شد ...
کالسکه با چهار اسب بسیار زیبا از تیره براون اسکاتلندی با سرعت هر چه تمامتر حرکت می کرد ، گه گاهی مارتین خادم همیشگی خانم الیویرا به پشت سر نگاه می کرد ، تا احیاناً اگر خانم اوامری داشته که در اثر سروصدای ایجاد شده از ارابه و سم اسبان به گوشش نرسیده ، بشنود و انجام دهد ...
اتاقک کالسکه چهارنفره بود و پنجره کوچکی که با پرده خز پوشانیده شده تنها روزنه ای بود که مسافر می توانست به بیرون نگاه بیندازد... الیویرا هم آشفته به نظر می رسید، کلاهش را از سر در آورد و کناری گذاشت، دستکش سفید رنگی در دست داشت و لباس بلند سفیدرنگی که گلهای ریز شرابی رنگ خیلی زیبایی آن را تزئین نموده و در روی سینه اش تا یقه با تور حالت باله مانندی را برایش ساخته بود ... آستین لباس تا ساعدش آمده و فاصله ساعد تا دستکش را دستبند طلای زیبایی آراسته بود . موهای بلند و بافته شده اش را به دور هم آویخته ، طوری که وقتی کلاه سرش می گذاشت هیچ پیدا نبود ...
در دل زن غوغایی برپا بود ، می رفت اما چیزی در درونش او را به برگشت فرا می خواند ، چهار سال از آخرین باری که یوهان را دیده ، می گذشت . اولین عشقش که به طرز فاجعه آمیزی به شکست مختومه شد. اکنونی زندگی خوبی با پسر یکی از اشراف زادگان شهیر ایالت داشت ، که حاصل آن همان یک پسر بود ، یوهان را دوست داشت ، حتی بیشتر از هر چیز دیگر . اما این را جز خودش هیچ کس نمی دانست ، حتی خود یوهان . این همه سال تنها جایگاه این عشق غریب سینه بزرگ الیویرا بود . حس مالکیتی عجیب به یوهان داشت و از آزردن و هنوز دوست داشته شدن لذت می برد، چیزی شبیه یک امتحان بزرگ که پا را آنقدر فرا گذاشته بود که او را طرد کرده و با کس دیگر پیمان زناشوئی بسته بود. تمامی نامه های یوهان را نگه داشته بود و همه شان را خط به خط از حفظ بود . حس مورد پرستش قرار گرفتنی که بعد از هربار مرور یک نامه به سراغش می آمد ، آن قدر برایش جذاب بود که هیچ گاه نمی خواست ذره ای از عشق یوهان به او کاسته شود ، گاه از اندیشیدن به این که یوهان اینک دارد به من می اندیشد ، کیف می کرد . به وجد می آمد و سرخوش به بستر همسرش می رفت و تا ساعتها عشق بازی می کرد ، بی آنکه لحظه ای از روی گناه به یاد یوهان بیفتد ، ولی همیشه می دانست آغاز گر آن حس چه کسی بوده .

یوهان در اتاق کوچک خود هنوز با خود کلنجار می رفت ، عشق بی رحمش بعد از این همه سال به دیدنش می آمد ولی او حس می کرد هیچ ندارد که نشان دهنده بار سنگین ایام دوری باشد . با خود مرور می کرد چه می تواند به او بگوید اما انگار تمرکز ذهنش اصلا در دستانش نبود . چه می توانست بگوید؟ آیا او برای شنیدن حرفهایش می آمد یا کار دیگری داشت ؟ یعنی می خواست جبران مافات کند؟
مرد دست در موهای ژولیده و پرپشتش برد ، با خود اندیشید برای هر کار و منظوری آمده باشد ، مثل همیشه برای من فرقی ندارد. می خواهم فقط ابراز کنم و از آن آتش درون سینه ام زبانه ای هرچند اندک را به او نشان دهم . می دانم مثل همیشه خواهد گفت :"عوض نشده ای" ، "دست بردار از این کارها" ، "برو دنبال زندگیت" ، "می نمی توانم از آن تو باشم " . و ...
ولی مرا دیگر چه به این حرفها ... باید چیز تازه ای بگویم ، تا این بار دیگر مثل دفعات قبل با کلامی نابجا و نابخردانه او را از خود بیزار نکنم .
چه بگویم ؟ ... یعنی چه می خواهد؟ چه دوست دارد؟ اگر این بار هم دیدارمان بخواهد برود برای سالیان سال دیگر چه کار کنم؟ ... باید این بار دیگر او را به دست بیاورم .
ذهن یوهان پر از این چنین افکاری بود ، یک درگیری دائمی که او را می آزرد... لحظه ای یاد خودش افتاد ، با این چهره ، این موی سر ، این وضع را چه چاره ای بیندیشم ؟ خدایا ، خدایا چه کار کنم ؟
ناگهان صدای شیهه اسبی افکار یوهان را در هم شکست ، لحظه ای به خود آمد ، نکند خودش باشد ، گریگور قاصد الیویرا که خبر آمدنش را دیروز داده، گفته بود که در ساعات بعدازظهر خواهد آمد ، اما اینک یک ساعتی به ظهر مانده بود ، با خود گفت : "چرا اینقدر زود؟ این هم حتما از آن کارهای محیرالعقل همیشگیش است ."
زن زیبا در کالسکه کمی جابجا شد ، آئینه کوچکی را از کیف دستی چرمش بیرون آورد و چهره خود را ورانداز کرد، با خود اندیشید: " این بار دیگر ، پیشش خواهم رفت تا هم او و هم خودم را از این مخمصه نجات دهم ، فقط کافیست او بفهمد که این همه سال من هم پا به پای او آمده ام و هیچ گاه حتی گامی از او عقب نبوده ام ، شب و روز به یادش و همیشه دعایش می کردم . گاه شبها برایش اشک ریخته و خوابش را دیده ام ... آری دیگر بازی بس است ، عشق پنهان شده همچو موریانه ای دیوارهای قلب را می خورد و تا به خود بیایی هیچ از دلت باقی نمی گذارد و تو آن وقت به عقل می آیی که هیچ دلی نداری ، بگذار این باقی مانده را از او دریغ ندارم ."
مارتین دیگر کاملا اسبها را مهار کرده بود ، زن خیلی پرانرژی از جای برخواست و آهنگ رفتن ساز کرد، تا مارتین خواست در را باز کند ، خودش بیرون جهید . چیزی درون سینه اش سنگینی می کرد، یوهان پنجره را باز کرد و روی بالکن آمد . وقتی به بالکن رسید ، زن دیگر از کالسکه بیرون آمده و اطراف را نگاه می کرد، ناگهان چشمش به بالکن افتاد ، و مردی را دید، آری خودش بود، یوهان او ...
پاهایش آشکارا می لرزید ، همه سلولهای بدنش کرخت شد ، یوهان بی تحرک به پائین می نگریست ، باد گیسوانش را مواج کرد و چند تار مویش روی صورتش افتاد ، الیویرا چشم در چشم یوهان دوخت ...
با خود گفت : " یعنی این هموست ؟ او که تمام مرا می پرستد؟ او که گاهی مرا بی تاب می کند ؟ یعنی همان مردیست که یادش حس غریبی را به سراغم می آورد که هیچ کس قادر به آن نیست . اکنون چه کار کنم ؟ یعنی قصه ما همینجا به پایان می رسد ؟ نکند او هم بعد از لمس من دیگر پرواز کند؟ نه .... نه .... نه .... "
یعنی آن مرد می توانست بعد از این هم ، همچنان زن را بپرستد؟ یا عادی شدن عادت زنجیر عشق را نازک و نازک تر می کرد تا آن گاه که از هم بگسلد ... نه ؟ ، زن با خود گفت : "نه ، من دوست دارم پرستیده شویم ، نمی خواهم فقط دوستم داشته باشد ... این چهره ، این موهای ژولیده ، این سرو و ضع ،این نگاه غریب ، نشان می دهد هنوز دیوانه ام است ، اگر با کس دیگر بود ، هیچ گاه نمی توانست چنین حالتی به خود بگیرد.نه ، نه ، او باید تا ابد مرا بپرستد ، باید برگردم ، نمی خواهم مرا فتح کند ، حداقل برای یک نفر دست نیافتنی باشم ."
زن برگشت ، سرد و بی روح ، حتی دست هم تکان نداد ، سوار کالسکه شد َ، به مارتین گفت :"بر می گردیم"
کالسکه حرکت کرد . اسبها شیهه زدند ، گرد و غبار ناشی از حرکت آنها تا چند لحظه آن اطراف ماند ، مرد بی تحرک و منجمد بر بالکن نظاره گر این صحنه بود ، به هیچ نمی اندیشید، حتی اینکه چرا آمد؟ چرا رفت ؟ چرا هیچ نگفت ؟ ... هیچ ... حتی نمی توانست فکر کند، فقط نگاه می کرد ...
کالسکه در دوردستها گم شد .

شبانه ها

2007-10-02T12:41:00.000+03:30

رویای صادقه تو خواب این روزهام می دونی چیه ؟

بوسیدن پیشونیت

خواب تو ...

2007-10-01T12:35:00.000+03:30

...
اندیشه هایم را طلسمی فراگرفته . از آن جنس ها که نه زبان یارای بیانش را دارد و نه چشم رطوبت نمودش را. بهت کرده و خاموش ، بی هیچ نشانه ای از وجود داشتن ، متحرک اما گنگ . حادثه ها بی خبر می آیند ، بی نشان رشد می کنند و تا به خود بیایی تو را در بر خویش طلسم کرده اند. و تو آن حادثه ای که بزرگترین سوال زندگیم را رقم زده ای ... روزی خواهمت پرسید. زندگی طریق همیشگی را می پیماید ، آسمانم اما پهناور و آبی ست ، و به اندازه پرکشیدنت جا دارد، هراس نداشته باش، بال بزن . پرواز کن ، پربکش از سرزمینی که پرنده را نمی دانند، بیا ، اینجا عمریست که رویای روئیتت در دلمان جاریست . به هر کجا که می خواهی سرک بکش ، اینجا سرزمین بی رازیست . پرواز کن ، به تمام پهنای زندگیم . من به اندازه تو جا دارم . عزیزم بگذار زمانه به طبل خودش بزند ما به راه خودمان می رویم . هراس نداشته باش، تو آن قدر خوب هستی که خدا جز نیکی هیچ جلوی پایت نگذارد. دستان مهربانت همان دستهایی که روزی در آغوش دستانم گر می گرفت، خود به تنهایی دلیل زنده ماندن من است ، چه که براین اعتقادم ، آفریدگار ، دو عالم را به سبب لحظه ناب هم آغوشی دستانمان آفریدست. و دیگر بعد از این هیچ علت دیگر سبب تعادل این عالم نبوده است. زندگیم بی تو هیچ است ، صبح مطلقاٌ اولین فکری هستی که به یادم می آیی، لحظه لحظه روزم پر از یاد تو می شود و عطر خوش خاطره خنده ات تمام مساحت ذهنم را می گیرد. و شب به گاه خفتن باز به من بر می گردی ، تا پاسی از شب که بخوابم. و این بار دیدارت در خواب ، خوشا آن لحظات ناب تو را خواب دیدن . آنجا همه کس این تنها می شوی، همه زخمهایم را التیام می بخشی ، آنقدر مهربان هستی که گاه باور پذیریش برایم سخت می شود. همه نیازهایم را ، همه چیز را با آمدنت خوب می کنی ، با تو شعر می خوانم ، بلند بلند. با تو می رقصم ، با تو به هر کجا که تو بخواهی می رویم ، با تو ترانه می سازم ، گاه با همدیگر ساز می زنیم و گاه خواب گنجشکی را می بینم که در کنار دستان همیشه به هم گره کرده امان لانه می سازد و ما برای نیازردن پرنده کوچک ، دستهایمان را تا ابد در هم قفل می کنیم ، سفت . گاهی خواب می بینم تمام غذای شبمان را به مرد فقیری که از کوچه می گذرد ، می دهیم و خودمان تا صبح از نگاه کردن به چشم هم لذت می بریم، با تو به آسمان می روم روی ابرهای سفید قدم می گذاریم ، سلانه سلانه راه می رویم که جای پایمان روی ابر ، سایه را آن پائین نگیرد از بالای سر کودک چوپانی که تمام آرزویش رفتن به مدرسه آن ده بالادست است . به خدا نزدیک می شویم ، او تو را می بوسد و من قرمز می شوم ، حسودی می کنم، خدا این را می فهمد و تا ابد به من می سپاردت . خواب اما تمام می شود ...
تو اما باز هم هستی – مثل نفس ، دمادم .

عکس یه حس قشنگ رو منتقل می کنه ...

...

2007-09-30T10:00:00.000+03:30

سلام
باز هم دلم هوای نامه نوشتن کرد.
یک فکر محتاط همیشه هست که می گوید ، چیزی نگو ، هر چه بگویی به یک پلاک بزرگ یک کلمه ای برخورد می کنی : غر

شاید هم همه اینها از یک چیز منشاء می گیرد ، این طرز غریب دوست داشتن

کار دنیا را می بینی همه مردم دنیا به اضافه خود من همیشه آخر آرزویشان این است که یکی واقعا بخواهدشان و دوستشان بدارد ، آن وقت یکی هست که ... نمی دانم شاید هم ضد تبلیغ ، تبلیغ است .. و این نامهربانی ، شمایلی است مبهم از مهربانی ... و من مثل همیشه در باغ نیستم ...

یک تلاش است ، تو عبث بدانیش یا واقعی نمی دانم اما ، باید باشد ، مثل یک قانون ، که باید اجرا شود ، و این قانون زندگی کردن من است ، تلاشی ست که هست و نبودنش نبودنم است و نداشتنش هم نابودیم ... تلاشی برای تو ... فقط تو ... مثل همیشه تو، تو، تو ... براستی کی هستی؟

خودت هم می دانی چه قدرتی داری؟
حس می کنم از آنهایی هستی که اگر بروی می گویند کی بود؟، چی بود؟، چی می گفت ؟ شاید هم چون این حرفها را یک نفر به خودم زده است این را می گویم ، ولی می دانی گاهی وقتی چیزی را راجع به خودت از کسی می شنوی تازه دوهزاریت جا می افتد که ای داد اینی که این می گوید دقیقا می خورد به او ... شاید هم به خودم ... نمی دانم

دلم هم بدجور عجیب شده است ، مثل خودم سیاه ... شاید دلیلش نزدیکی به شب قدر باشد ، نمی دانم نیاز دارم به یک آرامش عمیق ، شاید از آن جنسها که سرشار از بوی تو باشد ...
عجیب هوایت را کرده ام ... بدجور.

کاش می دانستی
کاش می خواستی که بدانی

هیچ ندارم که ضمیمه این نامه برایت بفرستم . شب ، یک بار آسمان را دیدم ، می دانی چه خواستم؟
تمام ستاره ها مال تو ، تاریکی شب مال من . می پذیری ؟

جلوگاه بهشت

2007-09-14T11:30:00.000+03:30

نشانم را نمی پرسی
من آن کودک گریان
که مادرش او را برای کاری تنها گذارده
دیرگاهیست که تنهایم.

ودیدارت ، آه
آن لحظه شاد کی خواهد آمد ؟
تا با هم سیب را قسمت کنیم
سهمم اما برای تو
به قیمت چند لحظه بیشتر دیدنت.

قبول کن
تو آن از همه بهتری که آن شاعره خوب "مثل هیچکس" نامید.

موهایت ، آه موهایت
هیچ نمی توانم بگویم ، هیچ
که نشئگی بعد از نوازشش
تا انتهای وجود با من خواهد ماند.

کویر بلند پیشانی ات
که قدمگاه قدیسان است
به قصد معراج .

و چشمهایت جلوگاه بهشت
که پیامبر بغض است
برای دیدگان کم سویم.

صحرای گونه ات
تمام مسافران حریص قافله لبهایم را
به ضیافت بوسه می برد.
اما قافله دیرگاهیست بر باد رفته
چه که تیر تیز کمان ابرویت
ساربان را از پای درآورد.

و لبهایت
که ضریح معبد بهشت است
برای عطش تشنگی هایم

تشنه ماندم
و کس نمی داند
شاید تشنه بمیرم
باعطشت اما زندگی بس زیباتر است
که من سالهاست در سلسله جبال گردنت
به صعود می رانم
بر پهنای این کوه سفید
که بوی خدا می دهد.

و شانه هایت تکیه گاه رنج های کهکشان بود
که می دانم جایزه خداست برای مآموریت فرشتگانش

دشت فراخ سینه ات
با آن دوپرنده خفته
که مرا می برند به بی وزنی ابر

و دستهای نازکت
که پشت مهربانیش می شود آرام گرفت
تا تنفس کرد زندگی را

...
کلمات رفتند
بال زدند و در افق گم گشتند
اما خیالت ، آن ماندگار همیشگی
باز با من ماند
ای مضمون تمام شعرهایم
واژه ها پیشت حقیرند
پس خیلی ساده :
دوستت دارم

به جان تو

2007-09-05T13:48:00.000+03:30

اجازه هس تمام احساسم را با این شعر مولانا بهت تقدیم کنم ...

دگر باره بشوريـدم، بدان سانــم به جان تو

که هر بندی که بر بندی، بدرّانم به جان تو

من آن ديوانه ی بندم که ديوان را همی بندم

زبــانِ مرغ می دانــم، سليمـانم به جان تــو

نخواهم عمر فانی را، تويي عمــر عزيــز من

نخواهم جان پر غم را، تويي جانم، به جان تو

چو تو پنهان شوی از من، همه تاريکی و کفرم

چو تو پيـــدا شوی بر من، مسلمانــم به جان تو

گرآبی خوردم از کوزه، خيال تو در او ديدم

وگر يک دم زدم بی تو، پشيمانم به جان تــو

اگر بی تو بر افلاکم، چو ابـر تيـره غمنــاکم

و گر بی تو به گلزارم، به زندانم، به جان تو

سماع گوش من نامت، سماع هوش من جامت

عمارت کن مرا آخــر، که ويرانـم به جان تـو

جهنم

2007-08-04T17:33:00.000+03:30

كه مي داند
شايد زمين دوزخ سياره اي دگر باشد
و ما محكوم شدگانيم به فراخور جرم هايمان.
من اما باز هم گناه مي كنم
به وقت انديشيدن به عشق نامتعارفمان.
جهنمِ جهنم كجاست؟

دوست بداريم

2007-07-30T12:17:00.001+03:30

قسم

به كاهش زمان از پس گذر خاطره ات

و عادي نشدن نبودنت

روزي

پرتوي نور قديمي از حادثه اي خاموش

خواهد آمد

تا چشمان مان تر شود دوباره

شايد ان لحظه ناب

بيشتر دوست بداريم

اري باور اخرين من اين است

دوست بداريم ، بي هيچ چشمداشتي

مرگ

2007-07-28T09:54:00.001+03:30

مرگ از چه انسان را می شناسد؟
از مردمک چشمان؟
یا شاید از اثر انگشت
ولی مطمئن هستم تو را
از ناز نگاهت خواهد شناخت
آخر همو مرا کشت
و بدان مرگ ، مرگ می آورد

WHICH COLOR?

2007-07-28T09:48:00.000+03:30

سهم من از بهشت

به تناسب ادراکم از رنگ چشمانت است

عکس تو

2007-07-28T09:43:00.000+03:30

همه چیز دروغ است

تو ، دنیا ، بهشت

ما حدیث فراموش شدگانیم

کاش خدا آیه ای نازل می کرد بدین مضمون :

"و ما شما را آفریدیم ، و سخت پشیمانیم . پس ، فردا نابودتان می کنیم."

آن گاه

دو راه داشتیم

یا خودکشی یا زندگی

تو را نمی دانم

اما من

یک روز تمام به عکست نگاه می کنم ...

زهر

2007-07-15T09:59:00.000+03:30

سقف بلند آروزهايم
را ربودي
و به بادم دادي
آه اما بي خيال ، دوست مي دارم تو را

گرچه از تبرك نامت
زهرش نصيب ما شد
و الف آسودگيش قسمت دگري
به زهر راضيم
سر مي كشم دمادم
كه حداقل در حرف
از او بيشتر تو را دارم ...

...

2007-07-05T17:13:00.000+03:30

اين برجسته كردن ها شايد بهانه ايست . روز تو، نه آن قسمت پر رنگ تقويم است كه هر روزه اين دلي .

و اي كاش مي دانستي براي يك نفر هر روز ، روز توست .

روزت مبارك

بانوي من

2007-07-05T16:54:00.000+03:30

شايد بايد گوش ها را
روزي همچو ماهي تنگ تنهائيمان
عقب بيندازيم
و هيچ نشنويم از آواهاي اين مردمان
پشت پنجره خيمه بايد زد
رفت در آب
هجاي باران را از ناودان شنيد
و مست شد
به راستي
كوچه مشرقي احساست را
فقط درمستي
بايد شنيد
و تو اي ماهي دشت تنهايي من
من به كمي اكسي‍‍ژن
پياله اي احساس
و دامني پر از مهرباني
از تو
و فقط از تو
محتاجم ...
بانوي من ...
اي شرقي مست
تو ادراك صبحي پشت كنگره طلوع
اگرم تمناي نور باشد
اين بار مرا آتش نزن
و به راهم نسپار
كه خود نور خويش بودن ، بس دشوار است ...
و مي دانم صبحي دوباره تو را خواهم ديد
در اين ديدار دوباره
من به تو سكوت خواهم داد
خروار خروار .

مسافران روايت جاده
بر تو نخواهند گفت
خود بايد براني .
بانوي من ...
نفس بكش
تازگي ها نفس كشيدنمان هم سخت است براي بعضي ها
لبخند پيشكش .
چشمان بد نبيند چشمانت
نفس بد نيفتد بر نانت
جماعت ما خاصان را دوست ندارند
تو را همچو دنياي كوچكشان ، كوچك مي خواهند.
بانوي من ...
بغض دارم
دل مي گيرد از سرزنش هاي اين ساعت
كه با عقربه هاي ملولش
روايتگر عبور است
از همه چيز .
بانوي من ...
بانوي ابدي من
سرانگشتان نازكت
نيست
كه بوقت رنجيدن از اين مردمان
فرونشاني غم هايم را
و من به ياد يادت دلخوشم
و تا ابد فراموشت نخواهم كرد.
هه ، فراموشي ...
در مني ، صبح تا شام
با مني ، در خواهم هم

بانوي من ...
دوست داشتنت
نه از روي عادت
كه ايمانيست
فارغ از سنت و عرف
با هر چه باشم
با توأم
با درخت
با روز
با شب
با خواب
با دوست
با زن
با كار
با توأم
هيچ نيستند جز نماد تو.
بهشت و حتي اگر باشد جهنمي
در اين دنياست همه
و تو جلوه آني .
ما براي ناكرده هايمان سوال مي شويم
نه از براي عكس العمل هاي فطرتمان
و من تو را نبوسيدم .
و رنج خواهم برد تا ابد
در اين برزخ ..

بانوي من ...
اين آن گاه قبل از طوفان
ديگر نيست
ما حديث فراموش شدگانيم
كاش بودي
تا دستانت مهرباني را قاب بگيرد
و بياويزد بر سردي دستانم
قول مي دهم ديوار ساكتي باشم.
بانوي من ...
دوري ، و دوريت فاجعه ايست.
و من با يك نگراني از جنس عشق
به تو مي انديشم .
اي غرور ويران شده من

بانوي من ...
بانوي شرقي من
در مرزي دور
براي تبرك روزت شمع مي خرم
و اين بار نيز مثل آن سالهاي پشت سر
تنهايي ، با يادت جشن مي گيرم
بانوي من ...
بهترين من
بانو .

عاشقی

2007-07-01T13:06:00.000+03:30

پنداشتم که اول آسودگی ست عشق پندار من به باد شد از کار عاشقی

...

2007-06-18T10:52:00.000+03:30

عشق يعني نبودن ، روياي با تو بودن

محكوم

2007-06-16T10:04:00.000+03:30

شام آخر
روايت خاموشي شمع
رابطه بود
و كوچ دستانت
حكايت محكوم شدنيست
به حكم ابد
در فراخي اين دنيا

آن ثانيه
يخ زدن جهنم كي خواهد آمد ؟
تا ما
شهوت ربودن خاطره ات را
همين جا در اين برزخ
خاك كنيم ...

یاد تو

2007-06-12T10:17:00.000+03:30

و وقتی هیچ بانگی از هیچ جایی نمی آید ، تکصدای لرزانی ، آونگ ثانیه های ذهنِ قلب خسته ام می شود . و آن چیزی نیست جز یاد تو ...
وقتی به بن بست می رسم از همه چیز ، تو هستی ، بعد از هر زیانی ، پست هر دست آوردی ، پس لحظه طلوع و حتی در امتداد یک غروب ، لحظه در لحظه ...
کجایی ؟ شب بوها بویت ، آیینه ها رویت ، دقایت یادت ، دریاها مویت ، و سبزه ها نازت را برایم تکرار می کنند ، اما هیچ چیز ، صدایت را به من نمی رساند ، این موسیقی جانبخش روح که می دانم فاصله گرفته ام از آن ...
به خوابم بیا ... دست نوازشگری خواهان تقدیم مهربانی دلش به توست ... گرمم کن ، دلتنگ آن دمم که به مهربانی مرا صدا بزنی و رنج این همه سال را ببری ، دقت کرده ای فقط به اندازه یک زمستان با من به گرمی سخن گفتی ... و دیگر آن روی را از من دریغ کردی ، من اما غرق شدم به دریای نیازت و تو آن صیاد بود که در تورت مرا نگه داشتی نه به آبم انداختی و نه هم با خود بردی ... اینک اینجا سرد است ، یخ زده ام ... و من آن صید به تور گیر کرده ای شدم که سالهاست نمرده ام ، فقط جان می دهم ، تا بلکه روزی با دستانت ، آن دستان مهربانت ، مرا از این زندان بی میله و سر باز برهانی ... و بدان که دنیا بی تو ، چهار دیواری مسدودیست که روایتگر زندان من محکوم به اسیری توست .

آه ، گرچه نبودنت سانحه ایست ، اما حال ، هم آشیانت هر که هست ، باش با او ... یاد تو دل ویران ما را بس است .

what you want ?

2007-06-12T10:16:00.000+03:30

سزاوار برترین چیزهایی ، صدای ناقوس کدام کلیسا آخرین دعای مرا به آمین دلت می رساند . من نامه هایم را بر بال کدام سفیر ببندم تا به شهر چشمانت برساند ... مقیم بارگه ربوبی این قلب شده ای ... راستی حال و هوای پادشاهی چه سان است ، تو که بر مسند همه چیزها تکیه زده ای، تمام و کمال به صورت کاملا مطلق از آن توأم .
حسنه ترین دعیه این قائم که مرا این چنین به عزای غیبت کبری گونه اش به عطش واداشته چیست ؟ بگو ... هر آن ناممکنی را ممکن می کنم، خورشید رابرایت در پاکت می پیچم تا هر وقت تاریکی تو را آزرد هدیه راهت کنم ... ماه را هم پیش خودم می گذارم که اگر از روز خسته و آزرده شدی به قرص ترین شکل سوغاتی چشمانت کنم ... دریاها را برایت آرام می کنم تا موج های بلندشان که ممارستی سخت در راه تقلید از آشفتگی موهای پریشانت دارند ، نتوانند قد علم کرده داعیه ای داشته باشند ... باران را که قرنهاست ، نمادیست از حسرت من در پس رفتن تو ... به هر آن شکل که تو بخواهی به تسخیر در خواهم آورد و به آدرست پشتِ پشت شهر آرزوها خواهم فرستاد، گر چه می دانم دشتمان اینجا کویری و پست خواهد شد اما آنکه جلگه مژگانت هوایی بهتر داشته باشد ، ما را بس است .

سایه

2007-06-12T10:15:00.000+03:30

ابهت آب در بی رنگی مطلق آن است . شاید رنگ سایه ای می شد که زوال این مایع فناناپذیر حیات را به صحنه می کشید. حس می کنم بزرگی هر انسان به رنگ پذیری او وابسته است ، و هر چقدر این چند رنگی ها قوت یابد سایه او هم بزرگتر می شود ... بعضی هایمان سایه ای کوچک داریم ، بعضی بزرگ ، حتی در شرایطی سایه به اندازه خودمان می شود ، وآن نهایت فاجعه است ...
و رشد این سایه به ثانیه است ، آنقدر این نمو کوچک است که در چشم نمی آید. تو وقتی به خودت می آیی که دیگر دیر شده است ... نظرم مطلقا سیاه نیست ، بلکه قضیه را باید با عینکی خاکستری رنگ به قضاوت نشست ، این سایه در کسی می تواند شعله های نفرت عشقی محکوم به شکست باشد و در دیگری رسیدن به عبودیت یک ایمان شرک ناپذیر ... که هر دو قابلیت تقسیم دارند و میتوز وار گسترش می یابند و تمام تو را در بر می گیرند ...
در بعضی از ما سایه دیگر ما را عقب می کشد و نماینده دروغینمان می شود به چشم مردمان دیگر ... بالفرض نیکی مرا رنگ می زند و آن قدر بزرگ می شود که سایه ای هم قد مرا می آفریند و دیگر را به این فکر وامیدارد که من خوبم و شاید حتی بهترین ام ... و یا بالعکس ، شر می تواند چنین کاری را به صورت معکوس ، انجام می دهد .
ولی آیا هیچکدام از ما لحظه ای می توانیم از ذات درونی خودمان ، فاصله بگیریم ؟ "ذات" این تغییر ناپذیر جاودانه ، که از عزل تا ابد هیچ گاه دستمایه هیچ رنگی نمی شود ...
گرچه شاید ما سایه هایمان را نمایندگان خویش برای دگران کرده ایم ، اما ذات که فرزند خلف وجدان است، همیشه در مقابل هر تغییر چه به سوی پیشرفت ، قهقرایی یا صعودی مقاوم است .
ولی اندیشیدن به تضاد سایه و ذات راه پیمودنی خطاست و چه بهتر وجودشان را در کنار هم بپذیریم و تلاشمان را در جهت هم راستایی این دو قرار دهیم ... شاید این جمله که می خواهم بگویم بسیار وحشتناک باشد اما بله درست شنیدید ، هم عرض و هم راستایی این دو به نفع مان است ، چه بد و چه خوب ... که اگر برخلاف هم باشند جز فاجعه نمی آفرینند.
اما بگذارید رازی را به شما بگویم ، چه بخواهیم و چه نه ، باید بپذیریم که سایه از نامنظمی چیزی به وجود آمده و منطق پذیر نیست . بالعکس ، وجدان که همیشه فهم دارد ، پس با خود کلنجارنروید و تلاشمان را در آن جهت سوق دهیم که وجدانمان را با سایه امان هماهنگ کنیم ، چون افسار وجدان را می شود به دست گرفت ، اما سایه آن قدر چموش است که خود را با آن درگیر نباید کرد.
خوشا کسانی که سمفونی زندگیشان از هم آهنگی سایه و ذاتشان نت برداری می شود .
پس سایه را بپذیریم که هر چه باشد از ماست ، و آن وجود دیگرمان است. با او به گفتگو باید نشست . بالشخصه دوست دارم ساعتهای طولانی با او به صحبت بنشینم ، سفره دل بگشایم و هرچه ناگفتنی ست بر زبان بیاورم، سایه از من است ، این را پذیرفته ام . بهترین لحظه نمود این رفاقت وزین آن لحظاتیست که در یک پیاده روی شبانه ، سایه نمادینم را که حاصل نوسان نور است ، می بینم و او را به جای سایه جاودانه امان ، به خطابه می کشم و متکلم الوحده وار با او همچو دو دوست صمیمی به گفتگو می روم .
کاش سایه هامان هم آنقدر قابل درک بودند که با همین چشمانمان هم بتوانستیم به نظاره بنشینیمشان .
حال که اجزای آن من دیگر من را دانستیم ، باید سالها به زهد بنشینیم و ریاضت بریم تا به آن قدرتی برسیم که این دو را به کنترل در آوریم . که در صحنه نمایش زندگی ، بازیگر اصلی چه سایه باشد، چه ذات ، هیچ
باکمان نباشد که خود کارگردان تیز چشم تأتر روزمرگیهایمان هستیم.
متأسفانه در کلاس هیچ دانشگاهی کتاب "شناخت سایه" یا اصلا درسی که عنوان "سایه" در آ« باشد مودجود نیست ، و طریقه کنار آمدن با وجود این موجود مأورایی نه اکتسابی ست و نه هم آموختنی ... و اگر سالهای سال سمینارهای متعدد بچینند و از او بگویند ، هیچ گاه شاید به هیچ نتیجه ای نرسند ، چون به تعداد ما آدمها ذات و به تعداد ذاتها سایه وجود دارد، با مسالک متفاوت .
سالهاست از وجدان هایمان فاصله گرفته ایم و با سایه هایمان زندگی می کنیم . همه مان پشت هرطلوع صبح که بر می خیزیم ، انگار به جستجوی گمشده ای هستیم ... کاش می دانستیم غریبه ، همان دیر آشنایمان است ... آری به امید آشتی این دو گوهر وجود ، که روایتگر تعریف سعادت دائمی بشر هستند .

نسبی ؟

2007-06-12T10:14:00.001+03:30

تو ای مکشوف برین من ، آن عقیله عشقی که برتر از تو دیگر هیچ چیز نیست . گاهی به موشکافی واقعه های گذشته می روم ، اما هیچ نشان بدی از خود جای نگذارده ای ... شاید ردپای بدخیم من بود که چهره این رفاقت را به چشمت بد جلوه داد !!!
هر چه بود ، ماند ، آری ، اینبار هرچه بود نگذشت ، که ماند . و بر تارک این فاخته دل ، گرمای جانی شد ...
همه چیز تغییر می کند ، اما هنوز دیدن عکس تو مرا به همان حالی می برد که چهار سال پیش می برد ... همه چیز از شکلی به شکل دیگر در می آید ، اما هنوز تو ، به همان شکل ، خود خواه و مستبد همچو یک پادشاه مغرور آن بالاها نشسته ای و من تا ابد محکوم به پرستش فرامین توأم ... سلطان منی ... همه چیز نسبی است اما حرارت خواستن تو ، هنوز هم صدای مطلق سرزمین مسکوت قلب کویری من است ... دیشب حس کردم آدم عجیبی شده ام ، فیلم Damage هم بغض مرا می ترکاند ، وقتی مرد در صحنه آخر فیلم به عکس آنا روی دیوار نگاه می کند، با آن دیالوگ مسحور کننده ...

Dream

2007-06-12T10:12:00.000+03:30

فراموش شدگان را به کجای جهنم می فرستند ؟ راستی پاکت نامه داری ؟... راستش را بگو ، وقتی بخواهی در مورد من به خدا نامه بنویسی ، به او چه می گویی؟ از کجا شروع می کنی ، به روی کدام نقاط دست می گذاری؟
می خواستم به او بگویی : دلش تنگ است ، غرور شکسته ای که گاهی مغرور می شود . آسیبهای یک واقعه تا اعماق روحش نفوذ کرده ، می خواستم بگویم دلم بس تنگ است ، ویرانم کرده ای ، و هرگاه هر چیز زیبائی می بینم به یادتمی افتم ، یک گل ، دریا (همان دریایی که می خواستم نشانت بدهمش) ، یک واقعه خوب ، همه ... و هر چیزی ، مرا تا تو می برد ... دلم می گیرد ، تا تو می آیم ... به خود می پیچم و وقتی به آن بن بست همیشگی می رسم ، آن جایی که نبودنت ، ندیدنت ، مرا به تأسف وا می دارد، چه کردم با خودم ،که از دستم سر کردی ...راستی گناه نمی کنم؟ هم به خودم ، هم به تو ؟ تو چه می گویی؟ تو چه فکر می کنی ؟ این عشق که از تو به ظاهر بسته شده و از سمت من ، باز مانده ، چه عاقبتی دارد ... اما هنوز دلم پیش توست ...شبی آمدی و دلت را به من دادی ، چه خواب شیرینی بود، گفتی این جایزه تو برای همه ....... . که از خواب پاشدم ، گریستم ، بگو بعدش چه بود؟، به اسم صدایم زدی و دلت را در دست گرفتی ، گفتی ، دلم برای تو ... این جایزه تو برای همه ... . برای همه ...؟؟؟ برای چه ... بگو بعدش چه بود؟

how are you ?

2007-06-12T10:09:00.000+03:30

تو کاشف منی ، یا من کاشف تو ؟ ...
می خواستی پنجره ات را ببندی ؟ می دانی فکر می کنم من نه از آن پنجره ، که از سویی دیگر تو را یافتم و تو ، هم نه از آن که از دریچه ای دیگر واردم شدی ، تو که ساکن دائم وادی تیره این خرقه پوش شده ای ، راه برایت باز یا بسته چه فرق دارد ... ماندگاریت دیگر از این چیزها گذشته ...

بیست و سه پر

2006-11-19T05:49:00.000+03:30

گوگولی مو طلایی ، مدرسه ، کچل کردن ، جنگ ، الله اکبر خمینی رهبر ، تهران – شهربازی بهترین نقطه دنیاست – بوشهر – دریا جائیست که در آن شنا می کنند – راهنمایی یعنی تقلبی رساندن به بقیه بچه ها –مبصر کلاس - سبیل – شهر جدید – دخترجنس لطیف ولی شیطان – درس خوان – درس نخوان – کامپیوتر – تدریس کامپیوتر(Dos – Nc ) در پانزده سالگی –جمهوریت افلاطون در شانزده سالگی–دوبی - پدربزرگ پر - نسترن - آی اس پی در شهر کوچک مثل فروش یخچال در قطب – تایپ ، چاپ و خدمات کامپیوتری – خاله پر – یاهو – بارون بهاری – دلی فروریخت – تهران – در ترمینال خزانه روزنامه جام جم را باید باز نگه داشت – سلام – مترو – سیسکو هاردوان سیستم – اشک – قرآن ها رو برا عقد می خواین؟ ... – تردید – نه – می خواستم عزیز تو باشم ، خدا نخواست – چهله نشینی – کربلا – بم را زلزله لرزاند ، مرا آخرین اشکم در کنار تو .. – خدمت در سپاه یعنی تمرین انسان سازی !!!-ارشد گروهان - یک روز بعد از خدمت = عسلویه ، پدربزرگ (کاووس خان) بزرگ منطقه آلزایمر گرفته ؟ ، حس خوب صاحب خانه شدن ، what are you doing ? ، ژاپنی هرچه دارد حقش نیست ، باید بیشتر از این داشته باشد ، TIJD ، - نقطه ها - بیست و چهارم فروردین هشتاد و پنج (فقط پانزده دقیقه ) –عکس عروس و داماد– حرفهای تمام ناشدنی – بیشتر – رفتن به استرالیا از کانادا راحت تر است – شعر – آبان –
یک دو سه امتحان می کنیم : بیست و هشتم آبان ، بیست و سه سالگی نقطه ، بریم سر خط

سکوت

2006-11-17T17:22:00.000+03:30

به مد بغض هایم امید هیچ جزری نیست ...
و از بس سایه ات سنگین است
حتی سکوت هم دیگر
مثل قدیمها ساکت نیست …

شاید همه چیز رنگ باخته
غربت نشین تر از قدیمم
اما هنوز بلیط بهشت را باید از تو بگیرم؟
که می داند پاسخ چیست ...

مرا ببخش

2006-11-17T17:19:00.000+03:30

و مادچاریم
به بایدها ، نبایدها
بایدهایی که از صافی هیچ منقطی نخواهند گشت
گنگ می نیشنم در میان دلیل ها ، معلولها
هست ها و نیست ها
خواستن ها وشاید نخواستن ها
اما دوباره وصدباره می ایی
و پهلو می زنی بر تارک قلبی گرفته
همه چیز بر حادثه توست
که چنین افسار گسیخته می خواهمت
دیگر هیچ گاه به مهربانی دوستم نخواهی داشت
خود به قضاوت بنشین
بخدا جانفرساست

نبض درد
ممتد می زند
چگونه ... ؟ چگونه ... ؟

زمستانی سرد آمدی
و زمستانی سرد رفتی
حاصلش اما
گرمایی شد
که شعله هایش به سرحد جنون مرا به تو عاشق کرد
آیا به راستی رفتی ؟
حال اما :
اگر کودک عریان خاطره های قدیمت شده ام ... مرا ببخش ،
اگر حادثه نامیمون قصه ات هستم ... مرا ببخش
اگر خطای گذشته ات بوده ام ... مرا ببخش
اگر یادآور غم هایت می شوم .... مرا ببخش
اگر صمیمانه عاشق ات مانده ام ... مرا ببخش
اگر حکایت غم کهنه ات هستم ... مرا ببخش

و اگر هنوز دل به تو بسته ام ... ... مرا ببخش

یک کلمه

2006-11-15T05:43:00.000+03:30

زندگی مثل قهوه اول صبح است. باید تلخ باشد ، تا چشمانت را باز کند

...

2006-10-30T11:55:00.000+03:30

تو را آئینه تکرار نکرد
انعکاسی بودی از خون ، در آستانه ی قلبی .
قلبی از احساس متبلور
مانده از یکی حادثه ای زیبا

چه سان بر بام فراموشی سپارم
آغاز را .
"سلام"
یک حادثه نبود

نسیم خنکایی مسموم ِ رایحه ای شهوتناک
که مرا از مرداب های جهنم به سلول های خنک بهشت برد
***
ملول باید های دهشتناک رفتنت شد
اندک زمان با تو بودن
***
حال اما خود بگو
می شود پذیرفت
غیبت دست هایت را

"خداحافظ"
یک کلمه نیست
تولد حادثه ایست :
ترسناک ، وهم آور

کریه تر از زندان ...

...

2006-10-25T07:57:00.000+03:30

خود دانی و مومن همیشگی ات
من دانم و اثیر ی چشمانت
مرا گزیری نیست ز تو

تو را اما …. خود دانی و تخت خدائی ات

نفس در نفس تو را خواسته ام
بدون حضورت حتي
خودم را و تو را آزاد

نقاشيمان اين است :
نه من ديوار تو باشم
نه تو ديوار من

اما تو گاهی
غبار اين بوم را بگير
نقاشي اثر تيزي چشمان کهربايي توست
هر چند
اگر به گمانت اين نيز طرح ديواريست
ديوار را هره کن
که من
آزاد مي گيرمت
رها مي خواهمت

خود دانی و مومن همیشگی ات

من دانم و اثیر ی چشمانت

مرا گزیری نیست ز تو
تو را اما …. خود دانی و تخت خدائی ات

...

2006-10-23T08:03:00.000+03:30

آسان نبود ، تمرکز دنیا بر روی یک نفر و خواستنش با اعماق وجود ... تلاش کردم تا خداوندگارش عطایم کرد ، و نگاهت مرا برد به ماوایش ، حال ای دیرینه ترین آشنای من ... دوستت دارم این چنین : گریزناپذیر ... چه بگویم که کوهی نیست و نه دیگر حتی شاید شیرینی ... اما فرهاد کوهکن تو ، اندرون قلب نازکت را گاه به محبت تیشه می زند ، صدای چکش هایش اگر آزارت می دهد ،تو او را ببخش... آری به سبب همه دوست داشتن های بی ریایش ، تو او را ببخش ... هزار فرسنگ رفتم تا به جایی رسیدم که کوهی بود ، هزار فرسنگ دیگر که بروم جایی هست پشت آن کوه که تو را سالها پیش آنجا دیده بودم ، و اگر یک هزار فرسنگ دیگر بروم شاید آن جا بتوانم کلمه ای روی برگ درختی بنویسم ، تا وقت سفرت بیایی و آنرا بخوانی و به یاد آن بیفتی که کسی همیشه یادت هست ... روی آن برگ سبز خواهم نوشت : دوستت دارم ...

...16

2006-10-21T19:12:00.000+03:30

سلام
عشق دنیا را ساخت ، یا دنیا عشق را ساخت ... یک سال زمین شناسی می شود چند میلیون سال ما ؟ و می دانی چند میلیون سال لاز م است تا مثلا یک سنگ ساخته شود ؟ و "به همین سادگی " ما سنگ را به هم پرت کنیم و نمی دانیم که چقدر زمین بر سرش ملامت کشیده است ... حالا خودت بگو این چند دهه ناچیز عمر ما آیا ارزشش را دارد که در هراس بگذرد و دراندوه ؟ نمی توانم چشمهایم راببندم و بگویم "تو" نباشی ... دروغ نمی گویم چند بار تستش کردم چشمانم را بستم و گفتم وقتی باز کردم دیگر او نیست ... اما چشمانم باز نشد ، در سیاهی بی تویی آنقدر هولناک همه چیز به من غرش کرد که نتوانستم دیگر بار ، باز کنمشان ... و حس کردم مرد نابینایی شدم که دنیا را با یک رنگ می شناسد ... سیاه !!! سیاهی تلخ است ، تلخ تلخ تلخ ، مثل زهر... و من حس می کنم روزی چند بار باید این زهر را بنوشم تا زنده بمانم ... تا از عالم بی تویی دور باشم ... زهر گناهی ناکرده ... در آن غار سیاه اما صداهایی از دور دستها به گوش می رسد ، صدای هراس پای یک پرواز نرفته ، فریادها آنچنان به درودیوار انعکاس می یابند که با تک تک سلولهایت می شنویش ، و کلمات یکی پشت دیگر به من کوبیده می شوند :
می توانستی ..... نشد .....رفتی ..... آمد .....نماندی .... خواستی ........ نخواست ..... رفت ...ماندی ....
به همین سادگی ، اتفاقهای دنیا متولد شده ، ثانیه های ساده ای هستند که انعکاسهای مهلکی در پس چهره، نفهته داشته اند .... و تو اتفاق من شدی ...
گاهی وقتها اتفاقهای دنیا انسانهای مبارزی را می طلبند که با ایمانی قوی به سمتشان بیاید ، محکمه که بنشینیم ، شاید مبارزه کردم ، با خودم ، با همه چیز ، تا برای رسیدن ، جاده را آماده کنم، اما باید آخرین تیر را هم می زدم که روزگار نگذاشت هیچ گاه رها شود ، و آن مبارزه با تو بود ، شاید آنقدر عزیز بودی که نخواستم دیگر با تو به مبارزه بنشینم و رهایت کردم ، و رها شده خواستمت و بسیار هم خواستمت ... ولی ...
شاید تو هم رهایم کرده ای؟
قلب ،
متعلق به تو بود
فقط تو
...راستی آن مرد که امروز دلش هوایت را کرده بود ، می شناختیش؟ من که نمی شناختمش ...

و در آخر، فقط یک چیز

دوستت دارم

به همین سادگی

تو

2006-10-20T15:16:00.000+03:30

شنیده ای که گاهی وقتها باید ایستاد و منظره را نگاه کرد .. مثلا باید خاموش نشست و به غروبی غمناک نگریست تا همه چیز را خوب لمس کرد ... من اما این بار دارم رفتن مهر را می بینم ... مهر می رود ... اصلا یک قانون نانوشته ای همه دنیا را اداره می کند ، خوبها برای رفتن است که آمده اند ... و من رفتن تو را دیدم ، به چشم دیدم و به قلب گریستم ...

...

2006-10-15T11:53:00.000+03:30

ماهی

2006-10-01T06:42:00.000+03:30

()
__
()
__
()
()
()
()
__
__
__
()
()
()
__
__
()
()
__
()
()
()
()
()
__
__

ماهیمان دلش تنگ است ، سلطان قلبها می خواند ...
شاید او هم دوست دارد به آن ظرف شلوغ پراز ماهی برگردد، تا باز هم درکنار او که دوستش می داشت ، باشد فضای شیشه ای این بلور زندان جاویدان او تا رسیدن به انتهاست ...
مرسی که گاهی آبم را عوض می کنی ...

...

2006-09-29T10:02:00.000+03:30

باز هم آئینه هایمان را رنگ بهتری می زنیم ، باز هم تبریک می گوییم به همدیگرتمام شب را و باز هم از آئینه تمامی لحظه های خویش را پاک نمی کنیم ای تنهایی مفرط بعد از هیچ ، من به همین دلخوشی نیز دلخوشم که …
ای تمام دلخوشی من ، می گذاری اگر بگویی برو ، بروم ، اگر بگویی بمیر ، بمیرم و اگر بگویی بمان ، بمانم ، می گذاری جوانیم را فدای تار موهای تو کنم ... می گذاری سالها سجده گر قامت رعنای تو باشم ، می گذاری هرشب سر به بالین عشق تو به یادت آرام گیرم .. بگذار برای تو باشم ، بگذار عاشقانه های پاکم را فقط برای تو بخوانم ... بگذار حرمت عشق را هیچ گاه نشکنم ، بگذار جای شانه هایت را به هیچ کس نبخشم ، جای آن بوسه را چند بار بوسیده باشم خوب است ؟ چند بار ... بگذار ، هنوز فقط تو آن کسی باشی که نفسهایش را از نزدیک ترین جا شنیده ام ... بگذار دوستت دارم را به تکرار بگویم ، دوستت دارم ای بهانه نفس کشیدن من ... ای کوتاه ترین و تنهاترین تجربه عمرم ... وفادارم به تو ... بگذار به این وفاداری بمیرم ...
این گل شاید که نه آن زیباترین گل عالم باشد اما مرا می برد به هوای تو ... "چقدر گل بی روحیه " اما بدجور روح ما رو برد ...
*****

وقت نوشتنش چیزی شبیه اشک در چشمانم تو را جستجو می کرد ... کجا بودی ؟

...

2006-09-26T18:31:00.000+03:30

خواب از چشمم کوچ کرده ، به سینه می خوابم تا فشار بیاورم بر رویاهایم، تا بلکه خاموش شوند و بگذارند بیارامم ، اما نمی شود غلت می زنم به سمت راست ، جاده ام راست نبود آن شکل که خط سیر جامعه مان می رود شاید باید کچ رفت به چپ می خوابم ، سمت چپم دیوار است !!! به دیوار خیره می شوم ، و در تاریکی شب نقشت را می بنیم !!! می گویند اگر به چپ بخوابی به قلبت فشار می آید! بخدا راست است ، نقش تو را که در سمت دیوار وقتی که به چپ خوابیده ام می بنیم ، به قلبم فشار می آید ... !!! آرزو داشتن بد است ؟ فکر کنم رویای چیزی را داشتن بهتر از هیچ نداشتن است ... هیچ نبودن مثل خانه متروکی می مانی که سالهاست هیچ کس در تو اطراق نکرده ... موریانه ها ستون های چوبیت را خورده اند و از یکجایی آن پائین ها داری فرو می ریزی ... گاهی وادار می شوی به گفتن همه چیز ! و گاهی همه چیز را در سکوت می پیچی !!! گاه گفتن که رسد هیاهوییست مابین عقل و دل ... و آن هنگامه که دل فرمان به دست گیرد باید به انتظار مسیرهایی پرپیچ و خم نشست ... آری جاده های ما مثل آن بازی گریز از مرکز است ... تو مرا رها می کنی و من باید آنقدر حول تو دور بخورم تا به هیچ گاه نرسیدن بیشتر عادت کنم ولی به شکلی عجیب خودت را همیشه محور قرار می دهی ... محور همه چیز ... تا همه چیز دوباره و دوباره و دوباره به تو ختم شوند ... خودمانیم چگونه این همه قدرت را فقط با یک بار گفتن یک جمله بدست اوردی ؟ ... آن جمله آنقدر خوب بیان شد ... که نمی دانم شاید جسارت است اما گمان کنم بیست وچهار سال زندگیت را در آن جمله به من دادی و حالا هم نخواه که من بتوانم آنرا دور بریزم ... !!! حالا خودمانیم با بادل گفتیش یا با عقل ؟ ها دیوانه – من رفتنت را باور کرده ام دیگر ... اما نخواه نخواه نخواه .. درد را برایم نخواه بیش از این ..... دیواااااانههههههههههههههههه ... می دانی به دیوار که نگاه می کنم – تو را که می بینم - دردی از لابلای وجودم مثل یک نبض گاه تندتند و گاه کمی آهسته تر فریاد می زند : چگونه توانستی بروی ... چگونه توانستی بروی ... چگونه توانستی بروی ... من ملتهب ، بیمار یا چه فرق دارد سالم که باشم این نبض همیشه و همیشه جریان دارد ... ممتد اما با سرعتی متغیر ...

دید ...

2006-09-25T19:45:00.000+03:30

به یاد روزی که گفتی : "بیا برویم برایم عینک انتخاب کن " هیچ وقت مرا نبردی ... هیچ وقت ...!!! :

دخترک به دیوار نگاه کرد و خطوط روج مانند آجرهای دیوار را هم چون خطوطی پیوسته می دید ... نمی دانست که آیا این مورد خاص نیز پول نیاز داشت یا نه ... اندک اندک ذخیره سکه هایش را که در قلب خویش اندوخته بود شکست تا به سنگینی غرور خویش پانهد .. از خانه بیرون رفت ... پا به آن سوی کوچه گذاشت و همه چیز را پشت سرگذارد ... مغازه عینک فروشی .. دید می فروخت ... مردی کهنه تر از تجربه ، آنجا بساط رزق پهن کرده ... دختر گفت : نگاهم نزدیک شده ، می خواهم آن دورها را ببینم ، هر چه می بینم دیوارهایست که رج هایشان پیوسته است ... و آنهم فقط دو رنگ سفید و سیاه دارند ... مرد نگاه کرد و معصومیت دختر او را به سالهایی دورتر از آن سوی دید آن دختر برد ... جایی که دوشیزکان فردای آن روز به التماس ابهت نشسته بودند ... او ان روز هیچ نگفته بود و همه خویش را شکسته یافته بود ... مرد گفت دخترم من دید می فروشم اما گویا تو هنوز.....و حرفش را قورت داد ... دختر گفت : چه گفتید ؟
- بیا نزدیک ببینم - بله تو چشم نداری ... من هم اینجا چشم نمی فروشم – من دید می فروشم ...
دخترک گفت : چشم از کجا بیاورم ...
مرد مثل همیشه دست کرد قلمی برداشت و نشان چشمها را در صدوبیست و چهار هزار صفحه برای دختر نوشت ...
دختر خوشحال در پی آن ادرس به راه افتاد ...
با خود گفت بگذار از دیگران کمک بخواهم ...
ولی اینبار خوب که مردمان را زیر نظر گرفت ، فهمید همه چشم ندارند ...
چاره ای نداشت رهگذری که گویا عاقل ترا ز همه بود را نگه داشت و پرسید : ببخشید شما این آدرس را می دانید ... رهگذرنگاهی به کاغذ انداخت ، وحشت کرد و وقتی داشت فرار می کرد ... کاغذ رابه دختر پرت کرد ...
دختر متعجب شد ، یعنی چشم اینقدر وجشت دارد !! که داشتنش می تواند سایه جبری عظیم را بر دوش بکشد ... که تو با دیدنش هم بترسی ... ناامید نشد و رفت ... جایی حس کرد کتاب فروشی بزرگ در روبرویش است ... کتابی را دید ... با این عنوان : داستان دختری که چشم می خواست ... کتاب را از کتابفروشی که چشم نداشت خرید ... و همانجا روی فواره زمان نشست و تمامش را در چند ثانیه خواند ... نتایجش مهیج بود و شگفت ... آن دخترک قصه هم هیچگاه چشم را پیدا نکرده بود ... ولی یک آدرس پیدا کرد ، ادرس مردپیر عاشق .... رفت به ان سمت ... ثانیه ای بعد زیر سقف خانه اتاق آن مرد بود ... مردی را دید که کورسویی نور از جای چشمهایش انعکاس پیدا می کرد او را پرسید کجا می توانم به آین ادرس بروم من چشم می خواهم ... مرد گفت : چشم ها را کسی پیدا نکرده ... ما از ابتدای تاریخ کور به دنیا امده ایم ... گمان می کنیم که تمام عینک فروشی های دنیا دید می فروشند ... اما انها دیدهایی با گنجایش یک تا ده را می فروشند ... باید بدانی افق هایی در دنیا وجود دارد که فراتر ازمیلیون می رود ... چشم همان کار را می کند ... چشم نداشتن درد بزرگیست ... !!! بگرد شاید تو اولین کسی باشی که در دنیا چشم خواهد داشت ... !!!هنوز هم آن مرد عینک فروش دید می فروشد اما همه فقط به مرحله آدرس دهیش می آیند ... او ادرس می دهد و مردمان در پی آن می روند ... تا ببینم چه کسی اولین کسی می شود که دیدی می خرد از آن مرد ... !!!

پائیز

2006-09-23T18:56:00.000+03:30

باز هم مهر ...صدای تولد پائیز ... باز هم بوی زندگی که توی این خزان می شه به وضوح لمسش کرد ... بازهم بوی دوست داشتن و دوست داشته شدن های فراوان ... باز هم فکر این نکته که تو هم مسیر شهر دوست داشتن را می دانی ... و باز هم این فکر که من چقدر از دروازه آن شهر دورم ...
باز هم تلفن هایی که زده نمی شوند و می توان فکر کرد که چندین میلیون شماره در بازه های یازده رقمی در دنیاست که فقط شاید یکی به تو ختم می شود ... کدش را نمی دانم تا صدای تبریک را به آن گوش برسانم اما زبان آن کشور را می دانم – اما چه دیر ... !!!... چه بسا که با تغییر یک شماره از آن کد بتوان به دنیایی دیگر پاگذاشت و به هراسهای دیگر سر زد – به نگاه های دیگر- حتی شاید به اشکهای دیگر مهلت قدم گذاشتن داد.. اما تردید سالهاست که مرا تنها گذارده ... پس باز هم، فقط به تو تبریک می گویم ... مرصی به خاطر همه چیز ...

تقدیم به تو که معنای خزان را به من فهماندی :.

قامت از صحرا خم
و دشت زیر پای هنجار
ما به صدای ادراک این آهن می مانیم
که در قرنی که همه چیز دورنگ بیشتر ندارد
یا سیاه یا سفید
به روشنی تپش رنگ ها را می دانیم
.
آه ای آسمانیان نشسته بر زمین
مرا از کوچ وحشیانه تازیانه بر تن عریان روز
شاید هم بر فلک بستن این اتفاق
نه هراسانید
ما سالهاست در ظرفهایمان فلسفه می کاریم
عجب خوب می دانند
بی آب می رویند و ما را نیز می رویانند ...
چقدر شب سیاه است
چقدر ما دیده نشدن را می بینیم .
و سوال هایی بی جواب در این ظرف می رویند
قد می گیرند
تا به ابتکار مهر، روزی به تو برسند ...
فقط شاید ...
پائیز فصل دیگریست ...
فصل تعریف برف های نباریده زمستان ...
و شاید هم فصل پاسخ ...
زلزله مهر را جشن گرفت ...
تا زمین به حرمت نزدیکی زمستان ...
بهراسد از آمدن تو ...

...15

2006-09-19T13:55:00.000+03:30

سلام
تازه صداقت که بخواهیم داشته باشیم به این نتیجه می رسیم که هیچ چیز پایدار نیست ، مثل همان اصل مهم علمی که می گفت چیزها از بین نمی روند بلکه از شکلی به شکل دیگر در می آیند... مثل تو.
... بچگی - نوجوانی - جوانی بعدش هم که خدا عالم است .. ان وقتها که هنا دختری در مزرعه را می دیدم تو هنایی بودی که سخت کار می کرد و شگفت انگیز مهربان بود .. در بابا لنگ دراز تو جودی بودی که با تمام شروری دلچسبش به دل می نشست ... آنشلی با موهای قرمز همه دعوا کردنهای دلنشینش را از تو یاد گرفته بود ... سارا همان که عمویش از هند برایش غذا می فرستاد ... و من آرزو می کردم روبروی تو روی آن میز، شام بخورم – مودب مثل یک نجیب زاده ... در خانواده دکتر ارنست تو آن دختره خلاق و وخوشگل بودی که خاطراتش را همیشه ثبت می کرد – در باخانمان تو همان دختری بودی که با پاریکال سفر می کرد! - پرین ، مادر را دوست داشت و سفر می کرد و تو شدی مسافر ... می بینی هیچ چیزی فرق نکرده آن وقتها بوده ای حالا هم هستی و خواهی بود ... حالا چه فرق دارد همان زمانی که این پسر شروع کرد به دیدن فیلمهای آل پاچینو – آلن دلون – روبرت دنیرو - مارلون براندو و عجوبه های دیگر یک دفعه تو آمدی و گفتی :منم ، همان دخترک رویاهای کودکیت ... و ماندی ... (شاید می خواستی چشم من به پیکر برهنه زنانی که بازیگران نوپای رویاهای نسلمان شده اند – نیفتد تا درآنان دیگر تو را نبینم !!! ) ها ؟ به همین خاطر زود آمدی ؟ ...
خوبیش یک چیز است – اینکه دارد همه چیز را از دریچه تجربه تو نگاه می کند ... مرد را می گویم ... کز کرده و نشسته آن جا ... می گویم :که چه ؟ می گوید : ورق زدن نسخ منسوخ عشقی کهن می ارزد به اس ام اس بازیهای بچه گانه دنیای اطراف تو ... می گویم : تنها می مانی .. می خندد ...
می بینی ... نمی شود ... !!! نمی شود "دوستت" نداشت - خودت بگو می شود؟
ساسمال رفت هندوستان... بدرقه اش کردم ... بهم گفت

: I can’t forgive you , if in future you are do not come to India
بهش گفتم

: our strange world is not seam as our fantastic , just very small ..
...
وقتی داشت می رفت ... و خداحافظ کردیم و اون رفت ... یه لحظه خیلی دلم گرفت ... ولی چند ثانیه نشد ، پاورچین پاورچین اومدی ... و ذهنم پرت شد به تو یه چیز دیگه ...
می بینی چقدرخوبه که تو رو دارم ... خوبه که تو حداقل هیچ وقت نمی ری ... مگه نه !!!

روزگاريست که سودا زده روی توأم!
خوابگه نيست مگر خاک سر کوی توأم!
بدو چشم تو که شوريده تر از بخت من است!
که بروی تو من آشفته تر از روی توأم!
نقد هر عقل که در کيسه پندارم بود!
کمتر از هيچ برآمد به ترازوی توأم!
همدمی نيست که گويد سخنی پيش منت!
محرمی نيست که آرد سخنی پيش توأم!
چشم بر هم نزنم گر تو بتيرم بزنی!
ليک ترسم که بدوزد نظر از روی توأم!
زين سبب خلق جهانند مريد سخنم!
که رياضت کش محراب دو ابروی توأم!
تو مپندار کز اين در بملامت بروم!
که گرم تيغ زنی بنده بازوی توأم!
((سعدی))از پرده عشاق چه خوش ميگويد!
ترک من پرده برانداز که هندوی توأم!

...14

2006-09-18T13:32:00.000+03:30

سلام
زندگی دارد می گذرد . هیچ چیز عادی نیست حتی من ، حتی تو حتی اینکه دلتنگی من دیگر دارد کم کم به فوران می کشد و مرا حول یک محور خالی دور می زند .. مثل یک حباب خالیست که به حباب خالی دیگری بر می خورد و می ترکد . زندگی من ثانیه های خالی بزرگی شده اند که هی به هم می خورند و لحظه ها را تشکیل می دهند ..
لحظه هایی بی تو --- نفس گیراست و پرهراس ... راستی حالت خوب است ؟ باورش سخت است که هیچ از کسی خبر نداشته باشی و همچنان دیوانه وار بپرستیش ...
سفر – مرخصی – تنهایی – این بیان یک هفته قبل بود ... گذشت ... می دانی هم خسته ام هم پرانرژی ! چه سنخیتی باهم دارند ، نمی دانم اما ... انگار جایی از وجودم بدجور ترک برداشته باشد و خیلی مرموز درد داشته باشد ... خیلی خسته شده است ... اما تنم ، ذهنم و کلا ساختار فیزیکیم روز به روز دارد انرژیک تر می شود ...
می دوم ، می افتم ، می خیزم ومی دوم ... و باز می افتم و این پریشانی را هیچ کسی نیست که دست بر شانه هایم بگذارد و سخت تکانم دهد، آن سان که عقل از کله ام بپرد یا چه فرق دارد عقل به سرم باز گردد تا او را ببینم ... هیچ کس نیست ... می دانی البته دنیا گناهی هم ندارد . من سالهاست که حجتم را با او تمام کرده ام "یا تو ، یا هیچ کس " آری یا تو یا ... اصلا یا تو نه هیچ چیز دیگر ...
باز هم پائیز دارد می آید ... می دانی پائیز را عاشقم نه به خاطر دیوانه کلماتی که همه درباره اش گفته اند ، بلکه به خاطر آنکه ناجور بوی زمستان را می دهد ... بوی دی بوی بهمن بوی اسفند ... من عاشق این سه ماه از سالم ...
خزان زده ای بوده و هستم که در میگساری برگان به یک جایی آن سوی جاده می نگرد جایی در میان زمستان ... آری درختان هم شاید عاشق زمستان باشند تا عریان تر شوند ... تا همه یک رنگ باشند و محجوب بمانند ... نه دست آوردهایشان وزنه ای باشد برای برتر بودن بلکه رهاییشان عنصر تفکیک باشد . آری من اما نه به شکوه درختان عاشق زمستان ، طلب تو را دارم سال به سال که مرا رغبتی ست برای تو را دیدن چو ماه ، شا م به شام ...
بم که بودم زمستان بود ... سرد اما برای آن مردمان پرشفاوت ترین زمستان شاید ... دختری تمام خانواده اش را از دست داده بود ، می دانی صدا می زد ، یک چیزی را ... با لهجه غلیظشان خوب که گوش دادم می گفت : یا صاحب الزمان ، آری به ساحتش رفتم ، به اشتیاق تبرک تولدش ... راویانی گویند که گویا اینجا نماز گزارده اما من می دانی نه آنم که آن راویان را قبول داشته باشم و نه شاید هم ازآنان که گل و سنگ این مسجد را به احترام می بوسند ، خرده نمی گیرم که هر کس به راهی دوست دارد برود ، اما نمی دانم شاید هم همان قصه همیشگی گله باشد که حس می کنم کم کم از آن جدا شده ام ... من همه چیزها را آن طور که خودم دوست دارم ، دوست می گیرم ... دعایش می کنم که دعایم کند شب واقعه پشیمان نباشم ...
روی یک بند نازک راه رفتن سخت است . همه مان می دانیم اما سخت تر شاید کشیدن این بند نازک باشد ، هراس نداشته ای که بدانی ... که تو را به سخره بگیرند به خاطر دوست داشتن هایت ، به خاطر رویاهای پاکت ... به سکوت می اندیشم و به هیچ گاه نیامدن ، دیشب مابین دو نماز گفتم دگر هیچ گاه ثانیه های مقدسش را به ذهن خویش نشکنم ، من به حرمت اعتقاد دارم ، تو نیز هم ، اما شکستن را تو می دانی ، من نه ... شکستی مرا ، سخت شکستی ، چو آینه ای که به لگد خرد شود ، حس شکستن می کنم ، درد بود و درد ، نه طاقت ماندن دارم و چرا دروغ بگویم و نه جرات خداحافظی ... مرا می کشی اما کشته ام هم رو به سوی تو نظر دارد .... یخ می زنم ، یخ ... اما باز نمی دانم چرا از آن سمتها آفتابی دارد مرا به سمت خویش آب می کند ... لامصب عجب گرمی ... من در گذشته ها سیر می کنم ؟ بعضی وقتها از خودم می پرسم به راستی آنقدر که آن گذشته مرا گرفته ... چقدر بر او اثر گذاشته ... ...

روزهایی دور گفتی : "زندگی غیر از عشق چیزای دیگه هم می خواد " خیلی ساده !!! چقدر دستان مرا کوچک دیده بودی ... تو زندگی خودت را برگزیدی ... ازدواج –خانه - بچه – بردن بچه به مدرسه – ساختن دنیایی بهتر برای بچه – نوه .. و الی آخر ، اما من نمی دانم چرا همان اوایل هم هیچ گاه به آن لوپ زندگی سنتی قراردادی ، نظر خوبی نداشتم ... شاید برای همین هم هیچگاه کلمه ازدواج را بر لب نیاوردم ... گله را پس می زنم و به راه خودم می روم ...شاید چوپان ناراحت شود ...اما به او چه ... او در خلق من دست داشت نه در راه من !!! دوستم داشته باش ، کمی اما طولانی ...

می بینی این برگ از نامه دارد تمام می شود بی آنکه من آن جمله را گفته باشم ... اما ای واپسین خاطره تمام زندگیم ، چه فرق دارد بیانش ؟ ، کلماتی مثل "تنگ" – "عزیزم" ، "هراس" – "جدل" ، "دیوانه" – "دوستت دارم" - همیشه و به کرات شاید در طول شبانه روز از خیلی از این موجودات دوپا بیان می شود ، اما دقت کرده ای هیچ گاه از بار معناییشان کاسته نمی شود !!! پس - فقط - دوستت دارم ... همین ...

...

2006-09-11T18:08:00.000+03:30

من - تو
نفرین بر خط قرمزها